บทที่ 784 ดีกว่าที่คิด
จูซาน “…”
แต่ปัญหาก็คือ สิ่งที่ต้องแลกไม่ใช่แค่ขาข้างเดียว แต่เป็นสองข้างน่ะสิขอรับ
แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้าง แต่ถ้าไม่สามารถเดินได้อีกแล้ว จะต่างจากขาหักสองข้างตรงไหนกัน?
“พูดหยอกเจ้าแท้ ๆ ทำไมเจ้ายังมีสีหน้าแบบนี้อีก?”
จูซานไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ เพียงเอ่ยเตือนว่า “ท่านแม่…ส่วนที่ท่านได้รับบาดเจ็บไม่ใช่ขานะขอรับ”
“ข้ารู้ว่าข้าไม่ได้รับบาดเจ็บที่ขา ข้าแค่บอกว่า…” กล่าวถึงตรงนี้ เย่อวี๋หรานก็ชะงักไป นางกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วกล่าวว่า “เจ้าคงไม่ได้จะบอกว่าบั้นท้ายข้าล้มจนพังไปแล้วหรอกนะ? ข้าได้ยินมาว่ามีคนล้มจนบั้นท้ายแตก แต่นั่นเป็นการพูดเกินจริงไม่ใช่รึ?”
จูซานคิดไม่ถึงเลยว่า จนถึงเวลานี้แล้ว มารดาของเขายังมีแก่ใจมาล้อเล่น เขารู้สึกอ่อนใจอยู่บ้าง “กระดูกแตกขอรับ”
“กระดูกแตก? นี่กลับเป็นไปได้ ข้าอายุอานามขนาดนี้แล้ว ได้รับสารอาหารไม่เพียงพอมาตลอด ร่างกายจะต้องขาดแคลเซียมเป็นแน่…อายุมากแล้ว กระดูกขาดแคลเซียม เรื่องแบบนี้จึงสามารถเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ” เย่อวี๋หรานใจหายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับยอมรับไม่ได้
ตอนที่นางย้อนยุคมา สุขภาพของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว แม้นางจะพยายามบำรุงอย่างเต็มที่ แต่จะสามารถบำรุงได้สักเท่าไหร่เชียว?
ก็เหมือนเรือเก่าลำหนึ่ง ไม่ว่านางจะซ่อมแซมอย่างไร บนนั้นก็เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งานอยู่ดี
อยากให้มันมีสภาพดีโดยสิ้นเชิง มีเพี
