ยงวิธีการเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ…สร้างเรือลำใหม่ขึ้นมา
แต่ร่างกายของคนเราจะสามารถสร้างใหม่เหมือนเรือลำหนึ่งได้เสียที่ไหน?
ชั่วชีวิตของคนเรามีเพียงร่างกายเดียวเท่านั้น
เว้นเสียแต่ว่านางจะ ‘โชคดี’ ได้เปลี่ยนร่างใหม่อีกครั้ง
“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไปขอรับ?” จูซานตึงเครียดขึ้นมา กลัวว่ามารดาจะคิดไม่ตก
เรื่องนี้ แม้แต่เขาก็ยังไม่อาจทำใจรับได้ในทันที นับประสาอะไรกับมารดาของเขา
เย่อวี๋หรานเห็นท่าทางระแวดระวังของเขา ในใจก็พอจะคาดเดาอะไรได้ “คงไม่ใช่แค่กระดูกสินะ?”
จูซานไม่กล้าส่งเสียง
“เห็นท่าทางของเจ้าก็รู้แล้ว อึก ๆ อัก ๆ ไม่ยอมพูดออกมาเสียที คงต้องร้ายแรงมากเป็นแน่…” เย่อวี๋หรานเว้นช่วงไปเล็กน้อย “ในเมื่อเจ้าพูดไม่ออก ข้าจะลองเดาดูก็แล้วกัน หากเดาในทางร้ายที่สุด ถ้าไม่ได้มีอันตรายถึงแก่ชีวิต ครึ่งชีวิตที่เหลือของข้าก็คงต้องใช้ไปบนเตียงแล้วสินะ?”
จูซาน “…”
มารดาของเขาจะเดาแม่นเกินไปหน่อยไหม?!
เย่อวี๋หรานเห็นท่าทางของเขาแล้วก็แทบหายใจไม่ออก
สวรรค์?! ไม่จริงน่า นางแค่เดาส่งไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้คิดจริงจัง…
“ทำไมเจ้ามีสีหน้าแบบนั้น คงไม่ใช่ว่าข้าจะเดินไม่ได้แล้ว ได้แต่นอนบนเตียงหรอกใช่ไหม?” นางรีบพยายามเคลื่อนไหว แต่เพียงขยับ บั้นท้ายก็พลันปวดแปลบ เจ็บปวดจนนางครางออกมา
“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไปขอรับ?” จูซานตกใจ รีบประชิดเข้ามาดูอาการนาง
“ซี้ด…ไม่เป็นไร แค่เจ็บนิดหน่อย” เย่อวี๋หรานสูดหายใจเข้าลึก
