ืออยู่บนเตียงต่างกันตรงไหนขอรับ?”
เย่อวี๋หรานสะอึก แต่นางก็คิดคำโต้แย้งได้อย่างรวดเร็ว “ต้องต่างกันอยู่แล้วสิ อัมพาตคืออะไร นั่นหมายความว่าทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ได้แต่นอนรอความตาย แต่เดินไม่ได้ หมายความว่านอกจากเดินแล้ว เรื่องอื่นยังสามารถทำได้ อีกอย่าง ใครบอกว่าลงมาเดินไม่ได้ก็หมายความว่าลงจากเตียงไม่ได้ สองอย่างนี้ต่างกันโดยสิ้นเชิง”
ยามนี้ เย่อวี๋หรานยังไม่อาจเข้าใจความเจ็บปวดที่สองขาเดินไม่ได้อีกแล้ว อย่างมากก็เพียงรู้สึกยุ่งยากหน่อยก็เท่านั้น
ความยุ่งยากนี้ยุ่งยากตรงที่ ถ้าจะออกไปข้างนอกก็ต้องนั่งเก้าอี้รถเข็น ต้องมีคนคอยติดตามตลอดเวลา ตอนจะเข้าห้องสุขาหรือตอนอาบน้ำก็ต้องให้คนคอยช่วย
ในยุคปัจจุบัน คนที่ทำงานประเภทนี้เรียกว่า ‘พี่เลี้ยง’ หรือ ‘นางพยาบาล’ ในยุคโบราณ คนที่ทำงานประเภทนี้เรียกว่า ‘สาวใช้’
เย่อวี๋หรานคิดว่า เรื่องซื้อคนรับใช้ที่นางคิดไว้คงถึงเวลาดำเนินการได้แล้ว
“ซื้อคน?” จูซานรู้สึกเหมือนตนเองตามความคิดมารดาไม่ค่อยทัน เมื่อครู่กำลังพูดเรื่องที่มารดาไม่อาจเดินได้ มารดากลับเปลี่ยนไปพูดเรื่องซื้อคนเสียอย่างนั้น จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเร็วเกินไปหน่อยไหม?
“ใช่แล้ว เจ้าบอกว่าต่อไปข้าอาจเดินไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือ ถ้าเดินไม่ได้ก็ต้องนั่งเก้าอี้รถเข็น ในสมัยโบราณ…แค่ก ๆ ข้าหมายถึงยุคสมัยนี้ ยังไม่มีเก้าอี้รถเข็นที่ล้อหมุนเองได้ จำเป็นต้องให้คนอื่นช่วยเข็น เช่นนั้นก็ต้องซื้อคนไม่ใช
