บทที่ 782 ต่อไปนี้แม่ข้าจะเดินไม่ได้หรือ!
“บังเอิญจริง ๆ ข้าเพิ่งย้ายมาประจำการที่นี่ไม่กี่วันพวกเจ้าก็มาที่นี่ คราวหน้าข้าย้ายไปที่อื่นพวกเจ้าอย่าได้ตามมาอีก… ข้าไม่อยากเวียนมาเจอพวกเจ้าอีกแล้ว” เขาเป็นหมอที่เก่ง แต่เกิดเรื่องราวดี ๆ กับเขาเพียงกี่ครั้งกัน
คำพูดของหมอไป๋หลี่น้อยตีความได้ว่าเขาไม่ต้องการให้คนไข้ที่เคยผ่านมือเขาต้องถึงมือเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ต้องเจอเขาอีกหมายความว่าพวกเขา ‘ปลอดภัย’ และ ‘สุขภาพดี’
จูซานหัวเราะและพูดว่า “ชีวิตมนุษย์ยืนยาว ใครเล่าจะรับรองได้ว่าจะไม่ต้องมาหาท่านหมออีก ท่านหมอ เราไม่อาจรับปากเรื่องนี้ได้หรอก”
ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกัน ผู้ช่วยหญิงก็เริ่มตรวจร่างกายของเย่อวี๋หราน
ไม่มีบาดแผลภายนอกมากนัก ส่วนใหญ่อยู่ที่ฝ่ามือและหัวเข่า ซึ่งผู้ช่วยหญิงได้ตรวจอาการแล้ว พบว่าไม่มีส่วนไหนบาดเจ็บสาหัส
ทว่าก้นของเย่อวี๋หรานกลับเริ่มเขียวช้ำ
เมื่อได้ยินคำอธิบายของผู้ช่วยหญิง หมอไป๋หลี่น้อยก็หยิบผังจุดฝังเข็มออกมาและบอกนางว่าควรทำอย่างไรและให้ตรวจอาการจุดใด
นางกลับเข้าไปและทำตามคำที่เขาบอก ก่อนจะตรวจอาการให้เย่อวี๋หรานอีกครั้ง
เพียงแต่ครั้งนี้การรักษาไม่ราบรื่น เพียงนางแตะตัวเย่อวี๋หราน เจ้าตัวก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บแล้ว
“เจ็บตรงนี้หรือ?”
“เจ็บ”
“แล้วตรงนี้เล่า เจ็บตรงนี้หรือไม่?”
“เจ็บเช่นกัน”
“ตรงนี้เล่า?”
ไม่นานนางก็รู้ว่าแทบจะแตะก้นเย่อวี๋หรานไม่ได้ อาการบา