บทที่ 770 สงสัย
“อาศัยอะไร?” เฉินต้าซานได้ยินอย่างนั้นก็โพล่งขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว “พวกเจ้าขโมยเงินพวกข้าไป ยังจะให้พวกข้าจ่ายค่าขึ้นศาลอีก อาศัยอะไร?”
เย่อวี๋หรานไม่สนใจเขา เพียงเลิกคิ้วใส่เฉินหลิ่ง คล้ายกำลังพูดว่า ‘ท่านเป็นคนมีอำนาจตัดสินใจไม่ใช่หรือ?’
เฉินหลิ่งมีสีหน้าบิดเบี้ยว ตวาดว่า “ต้าซาน!”
เฉินต้าซานไม่ยอม “ท่านพ่อ ท่านก็ได้ยินนี่ว่านางพูดอะไรออกมา…”
“เจ้ามีอำนาจตัดสินใจ หรือข้ามีอำนาจตัดสินใจ?”
“เป็นท่านพ่อ…”
……
เฉินต้าซานเห็นบิดาไม่พูดตอบตนเองก็ได้แต่ถอยกลับไปอย่างคับข้องใจ
เฉินหลิ่งหันกลับมาทางเย่อวี๋หรานอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า “คนที่บอกให้ไปแจ้งความคือพวกท่าน แต่กลับจะให้พวกข้าออกเงิน นี่ไม่เกินไปหน่อยหรือ?”
“เกินไป?” เย่อวี๋หรานกล่าวเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องน่าหัวเราะที่สุดในใต้หล้า “ถ้าพวกท่านไม่ได้ยืนกรานใส่ร้ายพวกข้า บอกว่าพวกข้าขโมยเงินของพวกท่าน พวกข้ายังจะต้องขึ้นโรงขึ้นศาลอีกหรือ? ในเมื่อต้องขึ้นศาลเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพวกข้า เงินที่ขึ้นศาลก็สมควรเป็นพวกท่านออกอยู่แล้วนี่? ความจริงแล้วพวกท่านจ่ายเงินนี้ไปก็ไม่ขาดทุนหรอก แม้จะใส่ร้ายพวกข้าไม่สำเร็จ แต่พวกท่านสามารถขอให้ทางการสืบสวนจนกระจ่าง จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่ขโมยเงินของพวกท่านไป ให้คนที่ขโมยเงินพวกท่านไปชดใช้คืนก็ได้แล้วนี่?”
ทำแบบนี้ได้ด้วย?! เฉินหลิ่งตะลึง
“คงไม่มีปัญหาแล้วกระมัง?” เย่อวี๋หรานพูด “ถ้าไม
