ัวอะไร? ลูกที่เขากับผู้หญิงคนนั้นให้กำเนิดมานับเป็นอะไร พันทางอย่างนั้นรึ?
ด่าเฉินต้าซานเสร็จ นางก็หันไปด่าสะใภ้ใหญ่เฉิน “ปกติเจ้าพูดเก่งนักไม่ใช่เรอะ โดนสามีตัวเองตบทีเดียว เจ้าก็ใบ้กินแล้ว?”
“ปากเจ้าเล่า มือเจ้าเล่า? เจ้าเป็นเดรัจฉานหรือไร ถึงปล่อยให้ผู้ชายคนหนึ่งตีเจ้าฝ่ายเดียวแบบนี้?”
“เขาเป็นพ่อเจ้าหรือว่าเป็นแม่เจ้า ให้กำเนิดเจ้ามาหรือว่าเลี้ยงดูเจ้ามากันเล่า? พ่อแม่เจ้ายังไม่เคยตีเจ้าแบบนี้ อาศัยอะไรปล่อยให้ผู้ชายคนหนึ่งมาตีเจ้าแบบนี้? เจ้าเกิดมาเพื่อรองรับมือเท้าคนอื่นงั้นรึ?”
“เขาไม่เห็นเจ้าเป็นคน เจ้าก็ไม่เห็นตัวเองเป็นคน? ทำไมเจ้าโง่บัดซบเช่นนี้…”
……
เฉินต้าซานถูกด่าจนอึ้ง สะใภ้ใหญ่เฉินเองก็ถูกด่าจนอึ้งไปเช่นกัน
เฉินต้าซาน: ข้าตีเมียตัวเอง เกี่ยวอันใดกับเจ้าไม่ทราบ?
สะใภ้ใหญ่เฉิน: ข้าถูกตี ท่านไม่เวทนาข้า แต่กลับมาด่าข้าเนี่ยนะ?
ด่าไปด่ามา เย่อวี๋หรานก็รู้สึกเหมือนกำลังสีซอให้ควายฟัง โทสะคุกรุ่นเต็มท้อง
นางกล่าวอย่างโมโห “พวกเจ้าไร้หนทางเยียวยาแล้ว! ข้าช่างโง่จริง ๆ ถึงคิดว่าจะอธิบายอะไรให้พวกเจ้าเข้าใจได้ ข้ามันโง่บัดซบจริง ๆ!”
คนตระกูลเฉิน “…”
ก็โง่บัดซบน่ะสิ พิลึกคน!
จูชี “…”
ท่านแม่เหมือนจะโมโหจนเสียสติไปแล้ว!
ที่แท้ ท่านแม่ไม่ชอบให้ผู้ชายตบตีผู้หญิงจริง ๆ อืม ข้าจะจำเอาไว้
จูซานเพิ่งกลับมาจากข้างนอกก็ได้เห็นภาพเช่นนี้เอง
เขายังถอยหลังไปหลายก้าวจนถึงประตูตรงท้ายเรือน
