บทที่ 755 อัจฉริยะมักโดดเดี่ยว
ทว่านี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น และประเด็นสำคัญคือการแนะนำตัวที่จริงจังของอาจารย์สวีมากกว่า
…บุคคลแบบใดกันจึงสามารถทำให้อาจารย์สวีให้ความสนใจถึงเพียงนี้?
ก่อนที่อาจารย์กู่จะทันได้ใคร่ครวญ อาจารย์สวีที่อยู่อีกฝั่งก็ถึงกับระเบิดหัวเราะอีกครั้ง “ฮ่าฮ่าฮ่า… ตามที่จูต้าเหนียงกล่าวมา สิ่งที่เจ้าปรารถนานั้นแตกต่างจากผู้อื่นเสียจริง”
เย่อวี๋หรานหัวเราะเสียงแผ่ว “ข้าขอเรียกสิ่งนี้ว่า ‘ความเป็นมนุษย์’ แล้วกัน เราควรปฏิบัติตนด้วยความซื่อสัตย์ เราก็เป็นเรา เหตุใดเราจึงต้องปรารถนาเช่นเดียวกับคนอื่นด้วยเล่า?”
นางกวักมือเรียกจูชีให้เดินมาใกล้ก่อนจะจับมือเขาแล้วเอ่ยว่า “ซุ่นเต๋อก็คือซุ่นเต๋อ เขาเพียงแค่เป็นตัวของตัวเอง และไม่จำเป็นต้องพยายามเป็นเหมือนผู้อื่น”
“อืม สิ่งที่ท่านกล่าวมาล้วนมีเหตุผล…” อาจารย์สวียังคงชมเชยไม่ขาดปาก เวลานี้เขาหันมองจูชีอีกครั้ง “จูซุ่นเต๋อก็คือจูซุ่นเต๋อ ไม่จำเป็นต้องเหมือนผู้ใด เด็กน้อยเอ๋ย มาหาข้าหน่อยสิ”
จูชีที่เพิ่งเดินกลับมาหามารดานั้นวกกลับไปหาอาจารย์สวีอีกครั้งด้วยสีหน้าสับสน เขาไม่เข้าใจว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
สวรรค์! ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!
ทั้งมารดาและอาจารย์ต่างชื่นชมเขา แต่กลับแสดงสีหน้าไม่ยินดียินร้ายงั้นหรือ
“เจ้าชอบอ่านตำรางั้นหรือ?” อาจารย์สวีถามพร้อมกับจ้องตาจูชี
จูชีพยักหน้า “ขอรับ ข้าชอบอ่านตำรา”
“แค่ชอบงั้นหรือ? มีเหตุผลอื่
