ป็นไปเช่นนี้
โดยเฉพาะนางผู้นั้น ดูเหมือนจะหยุดยั้งบุตรชายที่จะเข้ามาแทรกแซงอีกด้วย
“ถ้าอย่างนั้นเรื่องทั้งหมดนี้คือความบังเอิญงั้นหรือ?” อาจารย์ผู้เฒ่าถามต่อไป
“ขอรับ! นับเป็นโชคของข้า เพราะข้อสอบเสี้ยนซื่อตรงกับความรู้ของข้า”
“ความรู้งั้นหรือ? ถูกต้องทั้งหมดหรือ? เจ้าไม่ได้แอบดูข้อสอบล่วงหน้าใช่หรือไม่?” อาจารย์ผู้เฒ่าหรี่ตามอง ขณะเดียวกันเขายังไม่ลืมที่จะเหลือบมองเย่อวี๋หรานและจูซานด้วยหางตา
เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ขณะที่เขาถามคำถามอ่อนไหวเช่นนี้ แต่ครอบครัวของจูชียังคงนิ่งเฉยได้?
เห็นได้ชัดว่าเขาประเมินเย่อวี๋หรานและจูซานต่ำเกินไป ท่าทีพวกเขาสงบยิ่งนัก
พวกเขาทั้งหมดผ่านการทดสอบของ ‘ที่ว่าการอำเภอ’ และเลื่อนขั้นพร้อมกัน แล้วจะต้องหวาดกลัวสิ่งใดเล่า?
จูชีรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่สุดท้ายแล้วความสามารถในการเรียนรู้ของเขาก็ ‘ไม่มีข้อสงสัยใด’
“ไม่ใช่ขอรับ ข้าเพียงมีความจำเป็นเลิศ เพราะข้าจดจำข้อสอบของเสี้ยนซื่อของช่วงหลายปีที่ผ่านมาได้ทั้งหมด” จูชีเกรงว่าอาจารย์จะไม่เชื่อถือคำพูดของตน จึงหยิบตำราออกมาจากด้านหลัง แล้วหยิบ ‘บันทึกตำรา’ ที่เขาอ่านทั้งหมดออกมาเพื่อเป็นการบอกกล่าวกับบุคคลตรงหน้าว่านี่คือตำราที่เขาอ่านทั้งหมด
อาจารย์ผู้เฒ่ายิ่งประหลาดใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอ่านตำรามากมายเพียงนี้ (และยังมีตำราอื่น ๆ อีกหลายเล่ม) “เจ้าบอกว่าสามารถจดจำเนื้อหาทั้งหมดนี้ได้งั้นหรือ?”
จูชีพยักหน
