นักที่จะได้เห็นเขาทำตัวทึ่ม ๆ แบบนี้”
“ก็จริงของเจ้า แต่พี่สามของเจ้าจะฉลาดแค่ไหน เวลาอยู่ข้างนอกจะเก่งกาจสามารถเพียงใด เขาก็ยังเป็นลูกชายข้าอยู่ดี เมื่อกลับมาที่บ้านแล้วก็เป็นเพียงลูกชายของข้า” เย่อวี๋หรานมองไปทางจูชี ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ “เจ้าก็เหมือนกัน”
“ขอรับ ข้าทราบแล้ว ท่านแม่” จูชียิ้มรับ
ตอนนั้น เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่หลังจากนี้หลายปี เมื่อย้อนคิดถึงช่วงเวลานี้อีกครั้ง ในใจก็รู้สึกอบอุ่น
จริงด้วย ไม่ว่าตอนอยู่ข้างนอกเขาจะเป็นใคร แต่เมื่อกลับมาที่บ้าน เขาก็ยังเป็นลูกชายของท่านแม่!
ตราบที่ยังเป็นลูกชายของท่านแม่ เขาก็ยังมีสิทธิ์ออดอ้อนได้!
ในเมื่อเช่าห้องชุด ในห้องมีห้องนอนห้องเดียว ภายในห้องนอนก็มีเพียงเตียงเดียว เช่นนั้นเตียงตัวนี้ก็ต้องยกให้เย่อวี๋หรานแน่นอนแล้ว
จูซานกับจูชีล้างเท้าเสร็จก็ไปนอนบนตั่งนอนข้างนอก
ตั่งนอนขนาดค่อนข้างเล็ก ไม่พอให้นอนกันสองคนก็เอาเก้าอี้มาต่อ พอให้มีที่ทางได้เหยียดขา
โชคดีที่อากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นแล้ว พวกเขาจึงพอกล้อมแกล้มนอนไปได้ ไม่อย่างนั้นคงต้องนอนหนาวกันแล้ว
วันรุ่งขึ้น อากาศแจ่มใส
จูซานตื่นแต่เช้าตรู่ ติดไฟในเตาเสร็จแล้วก็บริหารร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง
จูชีก็ตื่นมาทำท่ากายบริหารประสานห้าสัตว์*[1]กับจูซานด้วยเช่นกัน
ท่ากายบริหารประสานห้าสัตว์ที่ไม่ค่อยจะครบกระบวนท่าสักเท่าไหร่นี้ อาจารย์เสินเป็นผู้สอนให้ ตอนที่เย่อวี๋หรานส่งจูชีไปเรียนที่สำน
