วชวนเป็นการส่วนตัวว่าทำได้ดีมาก ทำให้ทุกคนได้กินเนื้อ คราวหน้าก็ให้ทำอย่างนี้อีก
เฉินต้าชวนที่ไม่ได้รับการปลอบประโลมรู้สึกเศร้าใจ เขาแย่งเนื้อมาให้บิดามารดาเพราะความหวังดี แต่มารดานอกจากจะไม่ชมเชยเขาแล้ว ยังตำหนิเขาอีกด้วย?
“ต้าชวน เจ้าได้ยินไหม คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก”
“ได้ยินแล้ว!” เฉินต้าชวนรับคำหน้าตาบูดบึ้ง ในใจยังคงขุ่นเคือง
สะใภ้ใหญ่เฉินอยากอธิบายเหตุผลให้ลูกชายฟัง แต่พูดไปได้ไม่กี่ประโยค ลูกชายก็วิ่งหนีไปเสียแล้ว
นางมีโทสะเต็มท้อง บ่นให้เฉินต้าซานฟังอย่างอดใจไม่ไหว “เจ้าดูลูกเจ้าสิ ถูกแม่เจ้าสั่งสอนจนกลายเป็นอะไรไปแล้ว? ข้าว่าสักหน่อยก็ไม่ได้”
“แม่ข้าสอนอะไรกัน? เจ้าเป็นคนสอนเองไม่ใช่รึ?” เฉินต้าซานกลอกตา “พอเถอะน่า ลูกชายไม่รู้ความก็อย่าเอาแต่โทษแม่ข้า ทำเสียราวกับว่าแม่ข้าเป็นคนคลอดเขาออกมาอย่างนั้นแหละ”
“ไม่โทษแม่เจ้าแล้วจะโทษใคร? มีแม่สามีที่ไหนแอบฮุบของกำนัลที่คนอื่นให้ตอบแทนกลับมากันบ้าง?” สะใภ้ใหญ่เฉินกล่าวอย่างไม่พอใจ “ไม่รู้เหมือนกันว่าของพวกนั้นสุดท้ายแล้วจะไปอยู่ในท้องใคร ถ้าเป็นเจ้ากับลูกชายเจ้าก็แล้วไปเถอะ ข้าไม่ว่าอะไรหรอก กลัวก็แต่จะไปอยู่ในมือคนนอกแซ่เสียมากกว่า…”
ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วที่เฉินต้าซานได้ยินถ้อยคำไม่พอใจของภรรยา จึงล้างเท้าตัวเองไปโดยไม่สนใจนาง
ล้างเสร็จแล้วก็กำชับสะใภ้ใหญ่เฉินว่าอย่าลืมเอาน้ำไปเททิ้ง
สะใภ้ใหญ่เฉินไปเทน้ำกลับมาแล้วก็เดินเข้ามาหาเขา
