บทที่ 744 เช่าที่พัก
ขาพิการแล้ว โรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวก็ไม่ต้องการเขาอีกต่อไป
อาเฉินยังเป็นคนยกพวกไปทวงค่าชดเชยกลับมาให้เฉินหลิ่ง กลับมาซื้อเรือนหลังหนึ่งในเมืองผู่โซ่ว ตบแต่งภรรยาให้กำเนิดบุตร พริบตาเดียวก็มาถึงทุกวันนี้แล้ว
เมื่อลูกชายสองคนของเฉินหลิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ ลูกสาวออกเรือน ในบ้านมีหลานชายเพิ่มขึ้นมา ตามหลักแล้วก็ถึงเวลาใช้บั้นปลายอย่างสงบ แต่คิดไม่ถึงว่ารายจ่ายในบ้านเพิ่มขึ้น แต่รายรับกลับไม่เพิ่มตาม
จากนั้นความเป็นอยู่ของพวกเขาก็ยากลำบากขึ้นทุกวัน
ด้วยความอับจนปัญญา เฉินหลิ่งจำต้องจัดแจงห้องว่างในเรือนออกมาปล่อยเช่าเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว
“ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ พี่น้องผู้นั้นของข้าก็คงไม่เอาห้องมาปล่อยเช่าให้คนอื่นแล้ว” อาเฉินทอดถอนใจ
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…” เย่อวี๋หรานกล่าว “ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้ ทุกบ้านล้วนมีความยากลำบากของตัวเอง ในเมื่อนั่นเป็นพี่น้องของอาเฉิน ย่อมเป็นคนที่ไว้ใจได้อยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเรือนหลังนั้นจะเหมาะสมหรือไม่ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พวกเราลองไปดูสถานที่จริงกันก่อน”
นางไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธในทันที
รอจนพบตัวคนแล้ว หากรู้สึกว่าไม่ผ่านก็หาข้ออ้างปฏิเสธไป แต่ถ้าเรือนหลังนั้นเหมาะสมนางก็ไม่ถือสา ยอมคล้อยตามการชักชวนของอาเฉิน
เย่อวี๋หรานไม่เชื่อหรอกว่าอาเฉินจะแนะนำให้คนอื่นมาเช่าบ้านของพี่น้องตนเองส่งเดช
เรือนของเฉินหลิ่งเป็นดังที่อาเฉินเล่าไ
