ว้ มีพื้นที่กว้างใหญ่ ต่อให้จูซานกับจูชีเข้าไปอยู่ด้วยก็ยังเหลือห้องว่าง
แน่นอนว่าตอนที่เฉินหลิ่งสร้างเรือนหลังใหญ่เช่นนี้ นอกจากเป็นเพราะในมือมีเงินอยู่บ้างแล้ว ยังพิจารณาถึงรุ่นลูกรุ่นหลานไปอีกสามรุ่น
น่าเสียดายที่ลูกชายทั้งสองของเขาไม่ได้ประสบความสำเร็จเหมือนที่คิดไว้ ไม่อย่างนั้น…
เป็นเรือนที่ตั้งเป็นเอกเทศ ทั้งยังมีเรือนหน้าและเรือนหลัง ห้องที่ตระกูลเฉินนำมาปล่อยเช่ามีขนาดกว้างใหญ่ มีห้องนอนและห้องรับแขกในตัว ทั้งยังมีห้องปีกสำหรับอาบน้ำล้างหน้า สามีภรรยาคู่หนึ่งสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีปัญหา
นอกจากนี้ ท้ายเรือนยังมีประตูบานเล็กที่เชื่อมกับถนนตรงไปยังโจวเสวีย สะดวกเป็นอย่างยิ่ง
คนตระกูลเฉินรับรองว่า “ถ้าพวกท่านยินดีก็กินข้าวด้วยกันกับพวกข้า แต่ถ้าไม่ยินดีก็เจรจาล่วงหน้าว่าตอนไหนพวกข้าใช้เตา ตอนไหนพวกท่านจะใช้…”
“ข้ากำลังอยากถามเรื่องห้องครัวอยู่พอดี” เย่อวี๋หรานไม่ได้อ้อมค้อมกับพวกเขา นางกล่าวขึ้นมาตรง ๆ “ลูกชายทั้งสองของข้ามาจากต่างถิ่น รสปากต่างจากพวกท่าน ถ้ากินข้าวด้วยกันจะต้องไม่สะดวกแน่นอน อาหารหนึ่งวันสามมื้อ ก็คงไม่ได้จะกินอยู่ที่บ้านทุกมื้อ เวลาที่จะใช้ห้องครัวไม่อาจกำหนดตายตัว ต่อให้นัดกันเอาไว้ เกรงว่าอาจรบกวนพวกท่าน พวกท่านพอจะสร้างครัวชั่วคราวไว้ท้ายเรือนให้พวกเขาได้หรือไม่?”
คนตระกูลเฉินอึ้งกันไปหมด
แม้ครอบครัวพวกเขาจะไม่ได้ปลูกดอกไม้ใบหญ้าไว้ท้ายเรือนเหมือนคน
