บทที่ 742 ลักษณะพิเศษของเมืองผู่โซ่ว
“เสี่ยวเอ่อร์ตัวขอรับ” เด็กชายตอบ
“เพราะเหตุใดเมื่อมาเมืองผู่โซ่วแล้วจะต้องหาคนนำทาง?” เย่อวี๋หรานถาม
“ท่านป้า ข้าจะตอบคำถามโดยไม่คิดเงินเพียงสามข้อเท่านั้นนะขอรับ ถ้าหลังจากนั้นยังถามอะไรอีกก็จะเก็บเงินแล้ว แต่ถ้าท่านจ้างข้าเป็นคนนำทาง ท่านก็สามารถถามข้าไปตลอดทางได้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย” เสี่ยวเอ่อร์ตัวบอกกล่าวให้ชัดเจนก่อนค่อยตอบคำถาม “ซึ่งความจริงคำถามนี้ข้าได้ตอบไปแล้ว ถ้าไม่มีคนนำทาง คนที่เพิ่งมาเมืองผู่โซ่วเป็นครั้งแรกเหมือนพวกท่านอาจพบพ่อค้าใจร้ายเอาได้ง่าย ๆ”
“นี่นับเป็นคำถามที่ไม่คิดเงินข้อแรกใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว
เสี่ยวเอ่อร์ตัวลังเลเล็กน้อย จากนั้นจึงตอบว่า “เมื่อครู่นี้นับ อันนี้ไม่นับ ท่านยังเหลืออีกสองคำถาม”
เย่อวี๋หรานหลุดยิ้มออกมา พบว่าเด็กน้อยคนนี้มีหัวการค้าทีเดียว “เช่นนั้นก็ดี จากคำถามข้อแรกของข้า เพราะเหตุใดถ้าไม่มีคนนำทาง ข้าก็อาจไปพบพ่อค้าใจร้ายเอาได้ง่าย ๆ?”
เสี่ยวเอ่อร์ตัวลังเลเล็กน้อย
“ตอบไม่ง่ายสินะ?”
“พวกท่านแต่งตัวธรรมดาเกินไป…” น้ำเสียงของเสี่ยวเอ่อร์ตัวเบายิ่ง แต่ก็พอให้ได้ยินชัดเจน
เย่อวี๋หรานฟังเข้าใจแล้ว อีกฝ่ายกำลังบอกเป็นนัยว่า แค่เห็นก็รู้ว่าพวกนางมาจากชนบท ไม่มีเงิน
นางกล่าวว่า “แล้วทำไมพวกข้าแต่งตัวธรรมดาแล้วต้องไปเจอพ่อค้าใจร้ายด้วยเล่า?”
“ร้านรวงของที่นี่ล้วนมีคนคุมอยู่เบื้องหลัง พบคนเช่นไรเก็บเงินเช่
