งเขาไท่ตังย้ายไปที่เรื่องเพาะปลูก ส่วนเรื่องของเย่อวี๋หราน อย่างมากก็เพียงกล่าวถึงตอนที่นึกขึ้นมาได้เท่านั้น
ขณะที่ทุกคนกำลังกระชับความสัมพันธ์กับหมู่บ้านสกุลจูอย่างกระตือรือร้น พยายามทุกวิธีการเพื่อจะได้ทำนาน้ำไปด้วยกันกับคนอื่น ๆ หมู่บ้านแห่งหนึ่งกลับกำลังตกที่นั่งลำบากอย่างยิ่ง นั่นก็คือหมู่บ้านเฉียนเฉวียน
หากจะพูดกันจริง ๆ หมู่บ้านแห่งนี้ก็ลำบากใจเช่นกัน ก่อนนี้ก็ไม่ง่ายเลยกว่าจะอาศัยเรื่องของจูเอ้อร์เม่ยสานสัมพันธ์กับหมู่บ้านสกุลจูได้
แต่สุดท้ายกลับหูเบาเชื่อข่าวลือ สงสัยว่าเย่อวี๋หรานสังหารพ่อลูกสกุลเฉียน ทั้งยังเห็นฉากที่เจ้าพนักงานมาควบคุมตัวคนไปด้วยตาตนเอง จึงทะเลาะแตกหักกับหมู่บ้านสกุลจูไปแล้ว
คราวนี้ดีนัก สองพ่อลูกสกุลเฉียนนอกจากจะไม่ตาย ยังกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ตัวคนเข้าไปอยู่ในคุกแล้ว ขณะที่เย่อวี๋หรานซึ่งเป็นผู้เสียหายกลับมาหมู่บ้านสกุลจูแล้วก็กลับคืนสู่ความมีหน้ามีตาอีกครั้ง
คนทั้งหมู่บ้านเฉียนเฉวียนล้วนร้อนใจ “…”
น้องสาวเจ้าสิ!
ข้าเพิ่งล่วงเกินเจ้าไป เจ้าก็พลิกฟื้นกลับมาได้ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?
