น ‘เนื้อติดมัน’ ที่ใครต่อใครคิดว่าสามารถเอาเข้าปากได้ชิ้นนั้น
กานอี้เซียนอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนลึกซึ้งเช่นนั้น
“นี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่ท่านพาคนทั้งหมู่บ้านทำนาน้ำสินะ? มันเทศพวกนั้นก็ด้วย…”
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “ใช่แล้ว ตั๊กแตกที่ถูกมัดไว้บนเรือลำเดียวกันถึงจะกลัวว่าจะเรือจะพลิกคว่ำ”
“หมายความว่า…ต่อไปก็ไม่อาจซื้อที่ดินได้อีกแล้ว?” กานอี้เซียนค่อนข้างผิดหวัง
เขามาคุยกับเย่อวี๋หรานเพื่อปลอบขวัญตนเองแท้ ๆ แต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายโยนระเบิดลูกหนึ่งกลับมา ฉุดให้เขาตกจากแดนเซียนสู่ขุมนรก ผิดหวังสุดจะบรรยาย
เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว พอคนในหมู่บ้านมีเงินในมือ พวกเขาย่อมจะอยากซื้อวัวซื้อที่ดิน ถึงตอนนั้นพวกข้าก็จะซื้อที่ดินเหมือนคนอื่น ๆ ส่วนว่าจะซื้อมากน้อยเท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับกำลังความสามารถของแต่ละคนแล้ว”
ถึงยามนั้น ทุกคนได้ลิ้มรสผลประโยชน์ อยากให้นางพาทุกคนร่ำรวยไปด้วยกัน ก็ย่อมจะยืนอยู่ข้างนาง ปกป้องผลประโยชน์ของนางไปโดยปริยาย
นางก็ไม่ต้องหวั่นเกรงว่าจะมีคนต่ำช้ามาคิดร้ายต่อสกุลจูอีก
เชื่อว่าถึงเวลานั้น ต่อให้มีคนกล้าคิดร้าย ก็ย่อมมีคนกล้ายืนอยู่ตรงหน้านาง ช่วยปราบคนเหล่านั้นให้แทน
เมื่อมีผลประโยชน์ร่วมกันแล้ว ก็ไม่อาจทำให้สั่นคลอนได้โดยง่าย
กานอี้เซียนถอนหายใจออกมา “ใจหายหมด ข้านึกว่าท่านจะไม่ซื้อที่ดินแล้วเสียอีก แค่ได้ซื้อก็พอ ค่อยซื้อพร้อ
