โซ่ว รวมเวลาไปกลับก็คงจวนจะถึงเวลาแล้ว
อืม เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
เพราะถึงตอนที่นางกลับมาก็คงจะเริ่มเก็บเกี่ยวมันเทศกันแล้ว
หลังเก็บเกี่ยวมันเทศก็คือการเกี่ยวข้าว
หลังจากทำเรื่องเหล่านั้นเสร็จ นางตั้งใจว่าจะกันที่นาบางส่วนออกมาลองดูว่าจะสามารถปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวและมันเทศหน้าหนาวได้หรือไม่ คราวก่อนไม่ได้คำนวณเวลาให้ดี เกรงว่าอาจทำให้การเพาะปลูกช่วงฤดูใบไม้ผลิล่าช้าออกไป แต่ตอนนี้เมื่อลองมาใคร่ครวญดี ๆ แล้ว คล้ายว่าจะไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่นางคิด
หากเตรียมการใหม่อีกครั้ง เทียบเคียงเวลาให้ดี ก็น่าจะพบช่วงเวลาที่เหมาะสม สามารถเพาะปลูกทั้งสองฤดูได้
สภาพภูมิอากาศของที่นี่ยังนับว่าเหมาะสมทีเดียว
ครั้นได้ฟังแผนการสำหรับอนาคตของนางแล้ว กานอี้เซียนก็วางใจได้เสียที…ในเมื่อได้คิดเอาไว้แต่เนิ่น ๆ แบบนี้ก็คงแน่นอนพอสมควรแล้ว
ในฐานะที่เป็นเทพเซียน กานอี้เซียนไม่อาจเนรมิตเงินออกมาให้เย่อวี๋หรานโดยตรง แต่บนเขามีผลไม้ป่าอยู่จำนวนมาก
เขาพูดว่า “จูต้าเหนียง วันรุ่งขึ้นก่อนที่ท่านจะออกเดินทาง ให้มาดูที่ประตูท้ายเรือนเสียก่อน ข้ามีของจะส่งมาให้ท่าน”
“ไม่จำเป็น ข้าเตรียมสิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว” เย่อวี๋หรานปฏิเสธ
“ไม่ได้ นี่คือน้ำใจจากข้า ไม่ใช่ของมีราคาอันใด ก็แค่ผลไม้บนเขาก็เท่านั้น พวกท่านเอาไว้กินระหว่างเดินทาง”
เย่อวี๋หรานไม่ปฏิเสธอีก “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเจ้าแล้ว”
ผลไม้ป่านี่นา ลำ
