ม่สามีจะโกรธจริง ๆ
เมื่อเย่อวี๋หรานมาถึงท้ายเรือนก็เห็นย่าลี่ฮวาเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ ดูจากท่าทางแล้วคงร้อนใจยิ่ง
“ย่าลี่ฮวา?”
“จูต้าเหนียง…” พอเห็นนาง ย่าของลี่ฮวาก็เดินเข้ามาหาทันที “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เรื่องใหญ่มาก ๆ…”
“ท่านอย่าเพิ่งลนลาน ค่อย ๆ พูด เกิดเรื่องใหญ่อะไร?”
“แม่ม่ายฉินตายแล้ว!”
เย่อวี๋หรานหมดคำจะพูด “…”
แม่ม่ายฉินตายแล้ว มาบอกนางยังจะมีประโยชน์อะไร?
เรื่องนี้ไม่ควรไปหาผู้อาวุโสหรอกหรือ?
นางพูดออกมา
ย่าลี่ฮวาร้อนใจ “ย่อมต้องไปหาผู้อาวุโสอยู่แล้ว แต่แม่ม่ายฉินมาตายในช่วงสำคัญแบบนี้ ลูกชายสองคนของนางก็ไม่อยู่ ถ้าลูกชายทั้งสองของนางรู้เข้า จะไม่…จะไม่…”
“ไม่อะไร?”
ย่าลี่ฮวาสังเกตสีหน้าของเย่อวี๋หรานอย่างระมัดระวัง แล้วกล่าวว่า “ลูกชายสองคนของนางรู้ว่าแม่ม่ายฉิน…เป็นอะไรกับจูเหล่าโถว ถึงแม้ตอนนั้นจะให้จูสุ่ยหนิวรับผิดชอบแทนไปแล้ว แต่เรื่องนี้…”
“ให้จูสุ่ยหนิวรับผิดชอบแทนอะไรกัน? แม่ม่ายฉินเป็นชู้กับเขาอยู่แล้วนี่?” เย่อวี๋หรานแสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นางกล่าวว่า “ทำไมยังมาพาดพิงจูเหล่าโถวอีก?”
เรื่องที่แม่ม่ายฉินเป็นชู้กับจูเหล่าโถว ย่าลี่ฮวาไม่ได้รู้เรื่องมากนัก
แม้นางจะรับหน้าที่เฝ้าแม่ม่ายฉิน แต่ก็ได้เห็นความขัดแย้งระหว่างแม่ม่ายฉินกับจูสุ่ยหนิวด้วยตาตัวเอง แต่นางไม่ได้รู้ชัดว่าตกลงแล้วแม่ม่ายฉินกับจูเหล่าโถวมีความสัมพันธ์กันหรือไม่
ห
