ว สร้างเรือนหลังใหม่ ลูกชายสอบเป็นซิ่วไฉได้ นางก็เริ่มดูถูกคนในหมู่บ้าน
ยังพูดว่าคราวก่อนตนเองเจอเย่อวี๋หราน อยากทักทายอีกฝ่าย แต่ฝ่ายนั้นไม่สนใจนางด้วยซ้ำ
คนในหมู่บ้าน “…”
เจ้าเอาแต่ใส่ร้ายคนเขา คนเขาสนใจเจ้าก็แปลกแล้ว!
“อะแฮ่ม!” เจ้าหน้าที่กระแอมเบา ๆ แล้วหันไปหาจูหย่งหนิง “หย่งหนิง เจ้าว่าเรื่องนี้…”
จูหย่งหนิงทั้งอับอายทั้งโมโห เขาถลึงตาใส่หญิงปากสว่าง “อย่าไปฟังนางพูดเหลวไหล ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้ว!”
เขาเพิ่งจะพูดจบ หญิงปากสว่างก็แผดเสียงขึ้นมา “ใครบ้า? เจ้าว่าใครบ้า? ข้าเป็นเมียของเจ้านะ ถึงเวลานี้แล้ว เจ้ายังเอาแต่ปกป้องหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้นอีก เจ้ายังพูดว่าเจ้าไม่ได้มีอะไรกับนาง? ถ้าไม่มีอะไรแล้วเจ้ามาพูดแทนนางทำไม?”
“เจ้า…เจ้านี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี!” จูหย่งหนิงไม่อยากตะโกนแข่งกับนางแล้ว
เว้นเสียแต่ว่าจะจำเป็น ตอนนี้เขาไม่อยากพูดจากับนางด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะปลดภรรยาไม่ได้ เขาก็อยากจะปลดผู้หญิงคนนี้จริง ๆ
“ข้าไร้เหตุผลตรงไหน? ข้าพูดอะไรผิดงั้นเรอะ? เจ้าร้อนตัวล่ะสิ? ถูกข้าพูดแทงใจดำใช่ไหม? ในใจเจ้าก็คิดแบบนี้…” หญิงปากสว่างไม่ยอมลดราวาศอกแม้แต่น้อย “เจ้ายังกล้าพูดอีกนะว่าเจ้ากับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไม่ได้เป็นอะไรกัน? ถ้าเจ้าไม่คิดแล้วเจ้าจะปกป้องนางแบบนั้นทำไม?”
พูดไปพูดมาก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง “ฮือฮือ…มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังปกป้องนางอีก! ยังมีมโนธรรมเหลืออยู่ไหม!”
“ฮือ ๆๆ
