หญิงปากสว่างโมโห “ข้าไปล่วงเกินใคร? ล่วงเกินใครงั้นรึ?”
นางคาดคั้นให้อีกฝ่ายบอกชื่อคนผู้นั้นออกมา
ฝ่ายตรงข้ามหดคอกลับ ไม่กล้าถามอีกแล้ว
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ หญิงปากสว่างกลับเป็นฝ่ายพูดออกมาเสียเอง “ข้ารู้ว่าเป็นใคร จะต้องเป็นนางแน่แล้ว!”
“ใคร?” เจ้าหน้าที่รีบถาม
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์น่ะสิ!” หญิงปากสว่างกล่าวอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “นอกจากหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้น ยังจะมีใครเกลียดข้าได้ถึงขนาดนี้?”
‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ เป็นฉายานามของจูต้าเหนียงไม่ใช่หรือ คนทั้งหลายฮือฮาขึ้นมาทันที
พวกเขาย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว “เป็นไปได้อย่างไร? จูต้าเหนียงจะมาทำลายนาของเจ้าทำไม? คนเขายุ่งขนาดนั้น!”
“เป็นนางนั่นแหละ นอกจากนางแล้วยังจะมีใครอีก?” หญิงปากสว่างกล่าวอย่างโมโหร้าย “พวกเจ้าพูดมาสิ นอกจากนางแล้วยังมีใครอีก? ยังมีใครที่ชอบมีเรื่องกับข้าแบบนี้?”
“ตั้งแต่ตอนที่ข้าแต่งเข้าหมู่บ้านสกุลจูมาในปีนั้น นางก็มีปัญหากับข้าแล้ว”
“หย่งหนิงของข้าทำอะไร นางก็ให้จูเหล่าโถวทำอย่างนั้น คิดแต่จะแข่งขันกับข้า”
“แม้แต่คลอดลูกชายก็ยังคลอดให้ได้มากกว่าข้า…”
……
นางพล่ามเรื่องตั้งแต่ที่แต่งเข้ามาในหมู่บ้านสกุลจู จะเล็กน้อยเพียงใดก็หยิบออกมาพูด เรื่องไหนล้วนเป็นเย่อวี๋หรานทำไม่ถูก เรื่องไหนล้วนเป็นเย่อวี๋หรานที่มีปัญหากับนาง
พวกนางสู้กันมานานหลายปี ตอนนี้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นมีอำนาจบารมีแล้ว ลูกชายก็มีมาก ทั้งยังร่ำรวยแล้
