นเด็กสาวทั้งสาม
สายลมพัดผ่านมาพาให้ชายกระโปรงสะบัดไหวราวกับผีเสื้อกระพือปีก
เมื่อเข้าไปพินิจใกล้ ๆ จึงพบว่า ที่แท้นั่นคือลายปักดอกไม้บนกระโปรง มีทั้งสีชมพู สีฟ้า และสีแดง สอดรับกับดวงหน้าละมุนละไมของเด็กสาวทั้งสาม แลดูงดงามชวนมองยิ่งนัก
คนหนุ่มบางคนเห็นแล้วก็อดใจไม่อยู่ สะกิดคนข้าง ๆ พลางกระซิบกระซาบ “นี่ เห็นไหม?”
“เห็นอะไร?”
“ทางนั้น พวกเด็กสาวบ้านจูต้าเหนียง”
พออีกฝ่ายเอ่ยเช่นนั้น คนผู้นั้นค่อยสังเกตว่าด้านนั้นมีเด็กสาวรูปงามแฉล้ม เบื้องหน้าพลันสว่างวาบ
แต่เขาก็ไม่ลืมเตือนอีกฝ่าย “หยุดคิดเชียว ลูกสาวของจูต้าเหนียงไม่ใช่คนที่พวกเราจะไปอาจเอื้อมหรอกนะ”
“ทำไมจะไม่ได้?” อีกฝ่ายยังไม่ยอม
“พี่ชายแท้ ๆ ของคนเขาเป็นถึงซิ่วไฉ ยังจะแต่งให้ชาวนาตาดำ ๆ อีกรึ? เจ้าไม่ได้ยินเรอะว่าลูกสาวบุญธรรมของจูต้าเหนียงได้หมั้นหมายกับคนในตำบลเชียวนะ…”
มีใครไม่รู้บ้างว่าจูต้าเหนียงมีลูกสาวที่ยังไม่หมั้นหมาย?
คนหมายปองมีจำนวนไม่น้อย แต่คนที่กล้าลงมือกลับมีอยู่ไม่กี่คน
ช่วยไม่ได้นี่นา จูต้าเหนียงไม่ได้มีแค่ลูกสาว แต่ยังมีลูกชายที่กล้าลงมือโหด ๆ อีกหลายคน
ตั้งแต่จูต้ามาจนถึงจูซื่อกับจูอู่ มีใครไม่ถนัดเรื่องต่อยตีบ้าง?
เอาเป็นว่าคนที่หมายปองลูกสาวบ้านนั้นล้วนถูกสั่งสอนไปเสียทุกราย หลังจากนั้น พอเห็นลูกสาวบ้านนั้นคราใดก็เป็นต้องอ้อมไปอีกทาง
สองปีก่อนยังได้เห็นลูกสาวสกุลจูวิ่งเล่นไปทั่วหมู่บ้านราวกับหญิงเสียสติ
