า เรื่องอย่างการเจรจางานมงคลนั้น ฝ่ายที่มาสู่ขอมักจะอ่อนน้อมถ่อมตน ส่วนฝ่ายที่ถูกสู่ขอก็มักจะเล่นตัวเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือ?
แน่นอนว่าการเล่นตัวก็ต้องทำอย่างพอเหมาะพอเจาะ ถ้าเล่นตัวมากเกินไปก็อาจทำให้คนรังเกียจเอาได้
“ข้าก็อยากยกให้ท่านอยู่เหมือนกัน ติดตรงที่ข้าเป็นแม่บุญธรรม ไม่ใช่แม่บังเกิดเกล้า ถ้าท่านอยากได้ไปเป็นลูกสาวก็รีบเชิญแม่สื่อไปสู่ขอที่บ้านคนเขาเถอะ มาพูดกับข้าไม่มีประโยชน์หรอกนะ” เย่อวี๋หรานกล่าวเป็นนัย เมื่อวางมาดพอสมควรแล้วก็ถึงคราวผ่อนคลายท่าที “แต่ข้าช่วยไปพูดเรื่องดี ๆ กับทางนั้นให้ท่านได้”
“ถ้าอย่างนั้นท่านต้องช่วยข้าพูดกับทางนั้นดี ๆ นะว่าเหรินซานบ้านข้าเป็นคนแบบไหน ท่านเองก็รู้นี่นาว่าเขาเป็นคนหนุ่มหน่วยก้านดีพึ่งพาได้ อาจไม่ถึงขั้นมั่งคั่งร่ำรวย แต่รับรองได้ว่าลูกสาวบุญธรรมของท่านไม่มีทางขาดแคลนเสื้อผ้าอาหาร”
“ฮ่า ๆๆๆ…ได้สิ ข้าช่วยพูดให้ท่านก็ได้ อีกสามวันหลังจากนี้กำลังดี ไม่หนาวไม่ร้อน พ่อแม่ของลูกสาวบุญธรรมของข้าล้วนอยู่ที่บ้าน ท่านคิดว่าเป็นวันนั้นดีหรือไม่?”
“ดีสิ ทำไมจะไม่ดี? ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันตามนี้ อีกสามวันให้หลัง ข้าจะไปเยือนถึงเรือนพร้อมแม่สื่อ”
……
ครั้นได้รับคำตอบจากเหวินฮูหยิน เรื่องแรกที่เย่อวี๋หรานทำเมื่อกลับถึงหมู่บ้านก็คือไหว้วานคนไปส่งข่าวที่บ้านหลี่ฉิน
เมื่อทราบข่าว มารดาของหลี่ฉินก็ดีใจยิ่งนัก
“ได้ยินไหม ฉินยาโถว มีคนถูกใจเจ้าแล้วนะ!”
ใบหน
