ข้าต้องบอกไว้ก่อนนะ ลูกสาวบุญธรรมของข้าเป็นเด็กสาวชนบท ถึงจะดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่เทียบเด็กสาวในตำบลไม่ได้หรอกนะ” เย่อวี๋หรานไม่ได้ดูแคลนหลี่ฉิน แต่ยุคสมัยก็เป็นเช่นนี้ คนชนบทสู้คนเมืองไม่ได้
ไม่อย่างนั้น มารดาของหลี่ฉินก็คงไม่ถอดใจจากเรื่องมงคลของลูกสาวทันทีที่ได้ยินว่าเหวินเหรินซานเป็นคนจากในตำบลแล้ว
เย่อวี๋หรานกล้ามีความคิดเช่นนี้ นอกจากอยากชดเชยให้หลี่ฉินและอยากได้เส้นสายของเหวินเหรินซานแล้ว ย่อมเป็นเพราะนางมีความมั่นใจ…สำหรับคนชนบท การแต่งเข้าตำบลได้นับเป็นเรื่องดี ขณะที่สำหรับสกุลเหวิน สามารถผูกสัมพันธ์กับสกุลจูได้ก็เป็นเรื่องดีเช่นกัน
สำหรับครอบครัวเจ้าหน้าที่แล้ว การมีที่พึ่งเป็นซิ่วไฉคนหนึ่งย่อมให้ความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม
ตอนนี้สกุลจูยังไม่มีชื่อเสียงมากนัก มีพื้นเพมาจากชนบท ไม่มีข้อถือสามากมายปานนั้น นางจึงไม่กลัวสักนิดถ้าสกุลจูจะไปเกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ในที่ว่าการ ทั้งยังไม่กลัวว่าเรื่องนี้จะกระทบต่อชื่อเสียงของสกุลจู
“ไอ้หยา ข้าล้อท่านเล่นที่ไหนกัน ข้าจริงจังต่างหาก ข้าถูกใจลูกสาวบุญธรรมของท่านจริง ๆ จูต้าเหนียง ท่านก็ช่วยกันสักครั้ง รับคำให้สักหน่อย แม่นางดี ๆ เช่นนี้บ้านไหนก็อยากได้กันทั้งนั้น ท่านก็ยกให้ข้าเถอะนะ…” บ้านใดมีลูกสาวงามพร้อมก็ย่อมจะเนื้อหอมเป็นธรรมดา เหวินฮูหยินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเย่อวี๋หรานกำลังเล่นตัว อยากให้นางขอร้องสักหลายครั้ง
นางก็ไม่ถือส
