นั้นจริง ๆ เสียด้วย” เย่อวี๋หรานไม่ได้ปฏิเสธ “ไม่อย่างนั้น สามีกับลูกชายจะขายเจ้าแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่รู้ตัวเลยเล่า? พูดตรง ๆ เลยนะ เจ้าช่างล้มเหลวจริง ๆ สามีของเจ้าก็แล้วไปเถอะ ถ้าสามีพึ่งพาได้จริง แม่หมูก็คงปีนต้นไม้ได้แล้ว แต่เฉียนซินเป็นลูกชายของเจ้า แม้แต่ลูกชายของเจ้าก็…”
เย่อวี๋หรานจุ๊ปากติดต่อกันหลายครา
จูเอ้อร์เม่ยเดือดดาลยิ่งนัก นางแค้นจนใจเจ็บ ชี้หน้าเย่อวี๋หรานอยู่เป็นนานก็ยังพูดอะไรไม่ออก
เพราะนางถูกจี้ใจดำ ใช่แล้ว สามีพึ่งพาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ทำไมแม้แต่ลูกชายก็ยังอยากให้นางตายเล่า?!
นั่นคือลูกชายแท้ ๆ ของนาง เป็นคนที่นางเลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออกเลยนะ
นางประคบประหงมปานดวงใจ มีของดีของอร่อยอะไรก็จะนำไปวางไว้ตรงหน้าเขา คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่ง คนที่แทงข้างหลังนางกลับเป็นเขา
จูเอ้อร์เม่ยไม่อาจทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้เลย
แต่เย่อวี๋หรานกลับเอาเรื่องนี้มาพูดแทงใจดำนางอย่างเปิดเผย
