บทที่ 678 แหย่ครั้งหนึ่งกลับเสียเงินมากมายถึงเพียงนี้
หมอฝึกหัดเผยรอยยิ้มอบอุ่นที่ช่วยเยียวยาจิตใจเป็นพิเศษ “หงจิ่ว หงจากสีแดง จิ่วจากอันดับเก้า”
“ข้าชื่อต้าเป่า ต้าจากคนโตสุด เป่าจากสมบัติขอรับ” ต้าเป่ากล่าว
“เจ้าเป็นสมบัติใหญ่ของครอบครัว ดังนั้นทุกคนจึงเรียกเจ้าว่าต้าเป่านี่เอง” หงจิ่วทำหน้าที่อย่างระมัดระวังไปสนทนากับอีกฝ่ายไป
ต้าเป่าโต้แย้ง “ไม่ใช่ขอรับ ยามที่ข้ายังเด็ก ท่านย่าไม่ชอบข้าแม้แต่น้อย ชอบถือไม้กวาดมาตีข้า…ผู้ที่นางชอบที่สุดน่าจะเป็นซานเป่าและซื่อเป่า เพราะแต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยตีพวกเขาเลยขอรับ”
อย่าเห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ในบรรดาพวกเด็กด้วยกัน แต่จะกี่มากน้อยเขาก็ยังเป็นเด็ก ย่อมคิดมากกับ ‘ความไม่เป็นธรรม’ ที่เคยประสบพบเจอ
“เพราะเหตุใดเล่า? เป็นเพราะเจ้าดื้อหรือ?” หงจิ่วถาม
“ใช่ที่ไหนเล่าขอรับ ข้าไม่ดื้อเลยแม้แต่น้อย แต่ท่านย่าเมื่อก่อนไม่ชอบข้า ไม่เพียงแต่ตีข้าเท่านั้น ยังตีน้องชายข้าอีกด้วย…” ครั้นหวนนึกถึงเรื่องที่ไม่มีความสุขขึ้นมา ต้าเป่าก็รู้สึกน้อยใจ
“ข้าไม่เชื่อ! หากท่านย่าของเจ้าไม่ชอบเจ้า แล้วจะส่งเจ้าไปเรียนหนังสือหรือ? หน้าผากเจ้ามีแผลเล็กถึงเพียงนี้ นางจะส่งเจ้ามาโรงหมอไป่เย่าถังหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามาโรงหมอไป่เย่าถังครั้งหนึ่งต้องใช้เงินไม่น้อย…” หงจิ่วรู้ว่าพวกเขามาจากชนบทละแวกนี้ เป็นธรรมดาที่จะคิดว่าแม้แต่คนในตำบลก็ยังไม่เห็นส่งเด็กบ้านตัวเองไปเรียนหนั
