กวันก็ล้วนได้ไข่ไก่แบ่งมาฟองหนึ่ง แต่ไม่ถึงขั้นคนละฟอง บางครั้งก็มีน้ำแกงไข่คนละถ้วยด้วย
ไม่มีทางเลือกเพราะแม้จะมีไก่หลายตัว แต่แม่ไก่ก็ไม่ได้วางไข่สามร้อยหกสิบห้าวันต่อปี พวกเขามีเด็กสี่คน หากบอกว่าให้คนละฟองก็ไม่รู้ว่าต้องมีแม่ไก่กี่ตัวจึงจะพอ
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากพวกเขาในบ้านก็ยังมีผู้ใหญ่ด้วย ช่วงฤดูเพาะปลูกผู้ใหญ่ล้วนต้องการการบำรุง
ส่วนสภาพในครอบครัว ต้าป่าที่ฉลาดก็เข้าใจอยู่บ้างว่าต่างกับครอบครัวอื่นที่รู้เพียงตะโกนว่า ‘ท่านแม่ เหตุใดวันนี้จึงไม่มีไข่ต้มเล่าขอรับ?’
ต้าเป่าเล่าออกมาตามความคิดของตน
“ถูกต้องแล้ว” หงจิ่วกล่าว “ย่าของเจ้ารักและทะนุถนอมเจ้าอย่างแน่นอน วิ่งมารักษาที่นี่รอบหนึ่งแค่ยารักษาก็ล้วนต้องใช้เงินหลายตำลึงแล้ว”
“หลายตำลึงหรือขอรับ?!” หัวใจต้าเป่าเต้นผิดจังหวะ “ตกลงแล้วกี่ตำลึงหรือขอรับ? ปีหนึ่งค่าการศึกษายังแค่ไม่กี่ตำลึงเท่านั้นเองขอรับ”
“ถูกต้อง เช่นนั้นเจ้ายังจะกล้าพูดว่าย่าของเจ้าไม่รักเจ้าอีกหรือ?”
ต้าเป่าตะลึงงัน
แต่หากรักษาแผลเป็นให้ก็ต้องใช้เงินหลายตำลึง…
เขาเจ็บปวดขึ้นมา ถึงขั้นรู้สึกเสียใจภายหลังว่าหากในตอนนั้นตนยืนอย่างมั่นคงก็คงดี
เขาไม่โทษแม่ที่แหย่เขา โทษเพียงตัวเองที่ยืนไม่มั่นคง ไม่เช่นนั้นคงสามารถเก็บเงินส่วนนี้ไว้ได้
ความคิดในใจปะทะกันอย่างรุนแรง ตีกันอยู่ในหัว
เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องการบอกกับย่าหรือไม่ว่า ไม่ต้องรักษาก็ได้ การรักษาครั้งหนึ่
