ด้รับเหรียญในฐานะแม่ของฮีโร่เลยจริงๆ! เธออยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข มันยากขนาดนั้นเลยหรือ
หลิวจื่อคอยอยู่เคียงข้างเธอและพูดประโยคเดิมซ้ำๆ “ขอโทษครับคุณป้า ผมดูแลเหล่าอู่ไม่ดีเอง เป็นเพราะผมเองครับ!”
หญิงวัยกลางคนพยายามเม้มปากอดทน ไม่ให้ตนส่งเสียงร้องไห้ออกมา เพราะเปลี่ยนเวรแล้ว เพื่อนร่วมทีมของเหล่าอู่และหัวหน้าทีมยืนอยู่ข้างๆ มองแม่ของเหล่าอู่ด้วยใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย
ไม่นานหัวหน้าหน่วยดับเพลิงกลางวิ่งเข้าห้องทำงาน หมอมองอย่างร้อนรน ทุกคนเห็นหัวหน้ามาก็รีบลุกขึ้น
“สวัสดีครับหัวหน้า!”
หัวหน้าหน่วยดับเพลิงกลางชื่อว่าเชสเซอร์ ตอนนี้เขาสีหน้ามืดมน ในสายตาเต็มไปด้วยความกังวล มองทุกคนพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เกิดอะไรขึ้นครับ”
จากนั้นเขาก็ก้มลงมองหญิงวัยกลางคนที่นั่งเม้มปากอยู่บนเก้าอี้ แล้วลนลานขึ้นมา “ซ้อ… ผม… ผม เสี่ยวจวินเป็นอย่างไรบ้าง พวกคุณพูดอะไรสักอย่างสิ!” เชสเซอร์น้ำเสียงเย็นเยียบเหมือนมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
หลิวจื่อรีบพูดว่า “เป็นความผิดของผมเองครับหัวหน้า ผมดูแลอูจวินไม่ดีเอง! ตอนนี้… ตอนนี้เขาอยู่ในห้องฉุกเฉิน กระดูกสันหลังส่วนคอและทรวงอกถูกวัตถุหล่นทับ กระดูกสันหลังร้าว บาดเจ็บที่ไขสันหลัง อาจจะอัมพาตครึ่งล่าง…” หลิวจื่อกัดฟันพูดจนจบ
หลังจากพูดจบ เชสเซอร์ก็อึ้งไปทันที อัมพาตครึ่งล่าง! อัมพาตครึ่งล่างหมายความถึงอะไร พูดตามตรงสำหรับชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีที่รูปร่างกำยำเป็นแบบน
