ี้ ตายซะยังดีกว่า! พูดแบบนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด! นี่คือโรคที่ทรมานคนในครอบครัวและจิตวิญญาณ
เชสเซอร์มองแม่ของอูจวิน อดโน้มตัวลงอย่างรู้สึกผิดไม่ได้ “ซ้อ… ผม… ผมขอโทษ! ผมดูแลเสี่ยวจวินไม่ดีเอง” เสียงของเชสเซอร์เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาติดค้างตระกูลอูเยอะมากจริงๆ!
ตอนนั้นเขากับพ่อของอูจวินออกไปปฏิบัติภารกิจด้วยกัน เขากับพ่อของอูจวินจับตัวคนร้ายและคลี่คลายคดีสำคัญที่กินเวลานานถึงสิบปีได้สำเร็จ เดิมที่เป็นโอกาสที่ทั้งสองจะได้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน! แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ ลูกของอีกฝ่ายกลับเอาปืนมายิง! เด็กที่นั่งตัวสั่นอยู่ตรงมุมกลับยิงปืนเป็น! ในช่วงเวลาสำคัญถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของอูจวินช่วยเอาไว้ก็คงไม่มีเขาในวันนี้!
น่าเสียดายการจากไปของเพื่อนร่วมทีม ทำให้เชสเซอร์หลังจากออกจากทีมตำรวจอาชญากรเขาก็ผ่านมาหลายอย่าง ก่อนจะมาเป็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิง เขาไม่มีวันลืมเรื่องราวในตอนนั้น แต่! ตอนที่อูจวินมาหาเขาถึงบ้าน เชสเซอร์ก็อึ้งไป ชายอายุยี่สิบกว่าปีคนนี้เหมือนพ่อของเขามาก ซื่อสัตย์และมีน้ำใจ ร่าเริง มีอารมณ์ขัน เขาสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดี แต่ตอนนี้… อย่าว่าแต่ดูแลเลย คนเขาจะอัมพาตครึ่งล่างอยู่แล้ว เชสเซอร์คิดถึงตรงนี้ก็ละอายใจ ความเสียใจในใจทำให้เขาไม่กล้าสบตาแม่ของอูจวิน!
ตอนนี้เองหญิงวัยกลางคนสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยเสียงที่แหบพร่า “ฉันไม่โทษคุณค่ะ… หัวหน้าเชสเซอร์ นี่คือ…
