ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นไททานีส ระบบให้ฉันเก็บเจ้านี่หรือ? เวลานี้ไททานีสก็เห็นเฉินชางพอดี เขายิ้มกระอักกระอ่วน “ศาสตราจารย์เฉิน! สวัสดี”
เฉินชางก็รีบจับมือ “ศาสตราจารย์ไททานีส บังเอิญจังเลยครับ!”
ทั้งสองคนพบหน้า ถึงแม้เฉินชางชนะแล้ว แต่หลังเห็นระบบแจ้งเตือนเขาก็ยังค่อนข้างนับถือ ไททานีสนี่ก็เก่งเกินไปแล้วมั้ง ความคืบหน้าแปดสิบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ยากเย็นขนาดไหน แต่ไททานีสช่วยตัวเองยกระดับได้! ความจริงคิดดูดีๆ ไม่มีงานวิจัยไหนที่จะผิดโดยสิ้นเชิง มีเพียงแค่ว่าผิดทิศทางเท่านั้น
ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงนั้นกลับคุยกันอย่างออกรส คนรอบข้างมองมาก็ค่อนข้างตกใจ เวลานี้ไททานีสถามขึ้นด้วยความสงสัย “ศาสตราจารย์เฉิน คุณคิดได้อย่างไรว่าต้องอ้อมลิววีบอดีแล้วคิดผ่านสมมติฐานที่สามแทน ผมคิดว่าขั้นนี้ยากมาก! ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะพบการตอบสนองของภูมิคุ้มกันผ่านโปรตีนแอลฟา-ซินนิวคลินที่ม้วนพับผิดปกติได้!”
“มันน่าเชื่อถือจริงๆ!”
เฉินชางยิ้ม “บังเอิญครับๆ ผมก็แค่โชคดีเท่านั้น” เฉินชางหน้าแดงแล้วจริงๆ เทียบกันแล้วไททานีสชำนาญกว่าตัวเองมาก แต่เขามีไอเดีย จากนั้นพูดต่อว่า “ศาสตราจารย์ไททานีส คุณยังจำประโยคที่คุณบอกผมได้ไหม”
ไททานีสขมวดคิ้วเล็กน้อย “อะไรเหรอ”
เฉินชางพูดขึ้น “คุณบอกว่าความจริงแล้วพาร์กินสันอาจไม่ใช่โรคเสื่อมถอยธรรมดา ผมคิดว่ามีเหตุผลมาก จึงไปวิจัยครับ”
ฟังคำพูดของเฉินชาง ไททานีสก็อึ้งทันที! เขาเคยพูดประ
