โยคนี้แต่เขารับประกันว่าตอนนั้นตัวเองแค่อยากอวดผลลัพธ์ของโปรเจกต์เท่านั้น นี่มันบ้าอะไรกัน! นึกไม่ถึงว่าเฉินชางถึงกับ…
นึกถึงตรงนี้ไททานีสจะร้องไห้แล้ว นี่ผมเลี้ยงดูสัตว์ประหลาดมากับมือ สัตว์ประหลาดตัวนี้ยังทำลายผมยับอีก ผมจะระบายกับใครได้บ้าง ไททานีสพลันยิ้มชื่นขึ้นมา หลังเขาถอนหายใจจึงบอกว่า “เฮ้อ… ถ้าย้อนเวลากลับไป ผมอยากร่วมมือกับศาสตราจารย์เฉินจริงๆ! น่าเสียดาย…”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็พลันจดไว้ในใจ จริงด้วย! ตัวเองรีไซเคิลขยะได้นี่นา… ดึงเขามาร่วมด้วย? ใช้วิธีการเดียวกับที่เขาชักชวนตัวเองเมื่อตอนนั้น คิดได้ดังนั้นเฉินชางอดปรับสีหน้าไม่ได้ พูดอย่างชอบธรรม มองไททานีสอย่างไม่คิดแค้นเรื่องเก่า ก่อนพูดอย่างจริงใจ:
“ศาสตราจารย์ไททานีส ถ้าผมเชิญคุณเข้าร่วมทีมของผม พวกเราเอาชนะโรคพาร์กินสันไปด้วยกัน คุณคิดว่าอย่างไร”
ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินชาง ไททานีสพลันตกตะลึง! เขาอ้าปากค้างแต่กลับพูดไม่ออก!
เฉินชางพูดต่อว่า “คุณเข้าร่วมทีมของผม แบ่งปันผลงานของคุณ ผมจะให้คุณเข้าร่วมทีมวิจัยของผมด้วย พวกเรามาควารางวัลโนเบลไปด้วยกัน คุณคิดว่าอย่างไร”
ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินชาง ไททานีสรู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง รู้สึกว่าเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน! เฉินชางอดเพิ่มไฟไม่ได้ “นี่คือรางวัลโนเบลเชียวนะครับ ศาสตราจารย์ไททานีสไม่ต้องการโนเบลมากชื่อเสียงหรือครับ”
“พิสูจน์ว่าคุณไม่ใช่ขยะ!”“พิสูจน์ว่าคุณก็ทำได้!”
ฟังคำพูดข
