ษาของเด็ก!
สร้างวิทยาเขตวิชาการคุณภาพ
พูดตามตรง แม้แต่ฉีเหลียนซานเห็นแล้วก็ยังหวั่นไหวเล็กน้อย
อวี๋ซวงหย่งและจางมู่เห็นตึกวิจัยทั้งสองตึกก็หวั่นไหวเช่นกัน!
เฉินชางทำได้แล้วจริงๆ!
อย่างน้อยเฉินชางได้มีที่ยืนให้พวกเขาแล้ว
ตึกวิจัยแบบนี้จะหาได้จากที่ไหน
การวางแผนด้านบุคลากรแบบนี้จะหาได้จากที่ไหน
โชคดีที่มีเฉินชาง
ถ้าไม่มีเฉินชางจะหาสภาพแวดล้อมที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้จากที่ไหน
อวี๋ชวงหย่งอดพูดไม่ได้ “นี่…ข่งเสียงหมิงเก่งมากจริงๆ ใช้ความพยายามมากขนาดนี้ในการสรรหาผู้มีความสามารถ ช่างเป็นผู้นำที่กล้าหาญและองอาจมากจริงๆ! ผู้นำแบบนี้หายากมาก!”
แม้จะเป็นระดับรัฐมนตรีเหมือนกัน ฉีเหลียนซานกับข่งเสียงหมิงต่างกันมาก
อย่าลืมว่ามณฑลตงหยางเป็นเขตบริหารระดับที่หนึ่ง[1]ที่ควบคุมเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และการพัฒนาด้านอื่นๆ ของมณฑล
ฉีเหลียนซานได้ยินแบบนี้กลับส่ายหน้า “ทั้งใช่และไม่ใช่ ต้องยอมรับว่า ผู้นำข่งเสียงหมิงเป็นผู้นำที่มีความกล้าและมีความสามารถมาก แต่กุญแจสำคัญที่ทำให้เขาตัดสินใจทำเช่นนี้คือเฉินชาง ความจริงข่งเสียงหมิงกำลังเดิมพัน! เขาใช้เฉินชางในการเดิมพัน เขาคิดว่าช่วงที่เฉินชางอยู่ที่เมืองอันหยาง จะสร้างเมือง
