งที่ตนได้ขึ้นหน้าปกแน่ นึกถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาหลังจากถูกรีทัชตกแต่ง เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นกว่าเดิม! เพราะฉะนั้นไททานีสรู้สึกว่าตนยอมรับได้!
“ฟังข่าวร้ายก่อนครับ!”
โยเทลอึ้งก่อนจะยิ้มพูดอย่างอึดอัด “ข่าวร้ายคือมีบทความที่โดดเด่นบทความหนึ่ง ทำให้คุณหลุดจากหน้าปก ขอโทษจริงๆ ครับ!”
หลังจากไททานีสได้ยินข่าวนี้ก็อึ้งไปทันที! โกรธจนแทบจะกระโดดขึ้นมา! ไหนบอกว่าจะให้อยู่หน้าแรกของวารสารไง? ไหนบอกว่าจะให้ขึ้นปกไง? ไหนบอกว่า… ถุย! พวกคุณมันจอมหลอกลวง
“ทำไมล่ะครับ!” ไททานีสเสียใจมาก! บทความของตนถูกถอนแล้ว ยังจะมีข่าวดีอะไรได้อีก! บทความที่โดดเด่นงั้นหรือ? จะโดดเด่นแค่ไหน? โดดเด่นกว่าของผมอีกหรือ? หรือจะเป็นเจ้าของรางวัลโนเบลปีนี้อย่างแคนบี้? ต้องเป็นเขาแน่! ไททานีสคิดได้แบบนี้แม้จะเสียใจแต่ก็ยอมรับ! ถึงอย่างไร… ฝีมือก็ยังด้อยกว่าเขา จะทำอย่างไรได้
ยังมีข่าวดีอีกข่าว! จะเป็นเรื่องอะไรนะ หรือว่า… ใช่! ต้องเป็นเรื่องนี้แน่! วารสาร ‘Nature’ จะต้องชดเชยให้ตน! อาจจะเป็นหน้าปกเล่มหน้า ก็ไม่เลวนะ วารสารเล่มแรกของปีไม่ได้แย่ไปกว่าวารสารประจำปี!
ไททานีสปลอบใจตัวเอง “น่าเสียดายจริงๆ เลยนะครับคุณโยเทล แล้วข่าวดีล่ะครับ”
ตอนแรกโยเทลคิดว่าไททานีสจะรับไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าจะปล่อยวางได้ไวขนาดนี้ เขาตัดสินใจรีบบอกข่าวดีกับไททานีสให้เขามีความสุขหน่อย!
“ศาสตราจารย์ไททานีส ข่าวดีก็คือ… เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เ
