ผยแพร่บทความของคุณในปีนี้แล้ว!”
ไททานีสได้ยินแบบนี้ก็เผยสีหน้ารู้ทัน คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ จะไม่เผยแพร่ในปีนี้แล้ว? ว่าแล้วเชียว! จะเผยแพร่ในเล่มแรกของปีหน้าสินะ!
โยเทลยิ้มพูดต่อว่า “คุณไม่ถามว่าเพราะอะไรหรือ?”
ไททานีสยิ้มเยาะ “เพราะจะเผยแพร่ในปีหน้าใช่ไหมครับ?”
โยเทลชะงักก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ๆๆ ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ไม่เผยแพร่ปีนี้ ปีหน้าก็ไม่เผยแพร่ จะไม่เผยแพร่อีกเลยครับ!”
ไททานีสได้ยินแบบนี้ก็สับสนขึ้นมาทันที! ไม่เผยแพร่ปีนี้ ปีหน้าก็ไม่เผยแพร่ จะไม่เผยแพร่อีก! กำลังบอกผมว่าจะถอนบทความของผมงั้นหรือ? ไททานีสคิดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วแน่น “จะถอนบทความของผมเหรอครับ?”
โยเทลพยักหน้า “ใช่ครับ จะถอนบทความของคุณ! ความจริงนี่ถือเป็นข่าวที่ดีที่สุด”
ไททานีสสีหน้ามืดมน ถ้าโยเทลอยู่ตรงหน้าเขา ไททานีสสาบานว่าจะต่อยเขาสักที!
โยเทลอธิบายว่า “ผมจะแอบบอกข่าวหนึ่งกับคุณ ที่ผมบอกว่าไม่เผยแพร่จะดีที่สุด เพราะ… เนื้อหาการวิจัยของคุณอาจจะมีปัญหา! รวมทั้งการคาดเดาและแนวทางแก้ไขโรคพาร์กินสันของคุณ… การคาดเดาและทฤษฎีทั้งหมดมีแนวโน้มจะผิดอย่างมาก! ถ้ามีการเผยแพร่ออกไป ศูนย์วิจัยของคุณอาจยากที่จะดึงดูดเงินทุนและสานต่อไปได้! ถึงขั้นที่การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในด้านโรคพาร์กินสันของคุณจะถูกตั้งข้อสงสัย! คุณว่านี่ไม่ใช่ข่าวดีหรือ?”
คำพูดนี้ทำให้ไททานีสอึ้งไป! พูดอะไรไม่ออก! ผ่านไปครู่ใหญ่ ไททานีสจึงถามเสีย
