ายไหวเหรอ”
“ยังไม่ต้องพูดเรื่องจ่ายไหวไม่ไหวหรอก!”
“คุณมีสถานที่ที่ใหญ่พอจะรองรับคนมากขนาดนี้ได้เหรอ”
“คุณรู้ไหมว่าฐานปฏิบัติการที่คุณยืนอยู่ตอนนี้สร้างด้วยงบกี่ร้อยล้าน”
น้ำเสียงของอวี๋ซวงหย่งราบเรียบมาก ไม่ได้ซักถาม ไม่ได้ตำหนิ เพียงคำนวณบัญชีให้เฉินชางเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม…บัญชีนี้ ทุกคำที่บอกออกมาไร้ซึ่งความเมตตา พูดจนทั้งห้องเงียบกริบไร้สุ้มเสียง
ความจริงอันโหดร้ายเขียนไว้บนหน้ากระดาษ มีตัวตนอยู่จริง
ใครก็ขวางไม่ได้และไม่มีใครขวางได้
จำนวนเหล่านี้ทำให้ทุกคนในห้องอ้าปากค้างพูดไม่ออก
ใช่แล้ว!
นี่ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย!
ไม่ว่าใครที่ได้เห็นบัญชีนี้ก็ต้องขนหัวลุกกันทั้งนั้น
เฉินชางมีเงินมากขนาดนี้ไหม
แน่นอนว่าไม่มี!
อย่างแต่เงินหลายร้อยล้านนี้เลย ตอนนี้เขามีไม่ถึงหนึ่งหลักทศนิยมด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย!
หลังจากอวี๋ซวงหย่งพูดจบ เขาถือวิสาสะนั่งเอง หยิบชาถ้วยขึ้นมาดื่มโดยไม่รอคำอนุญาต
เขายิ้มหยันตัวเอง!
“ตอนนี้ผมไม่ใช่นักวิจัยคนหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ ทุกวันจะต้องแต่งตัวเร่ตะลอนเหมือนคนหน้าด้านเพื่อระดมเงินทุน!”
“แต่ว่า คนอื่นไม่มีทางมาลงทุนเพราะไม้นี้ของพวกเรา!”
หลังพูดจบ อวี๋ซวงห
