ย่งเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาจับมือกับเฉินชางก่อน
“สวัสดีครับ ผมคืออวี๋ซวงหย่ง”
เฉินชางได้ยินชื่อนี้ก็ตะลึงไปทันที!
เขาคืออวี๋ซวงหย่งงั้นเหรอ!
ระยะนี้ เฉินชางสืบค้นเกี่ยวกับศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านอณูชีววิทยาไม่น้อยเลย อีกทั้งสอบถามจากเพื่อนร่วมวงการรวมถึงผู้อาวุโสบางส่วนด้วย
สำหรับชื่ออวี๋ซวงหย่งก็ไม่นับว่าแปลกหูเลยสักนิด
นี่คือนักวิชาการสาขาอณูชีววิทยาระดับประเทศ ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับประเทศมาหลายครั้ง มีความรู้ด้านการวิจัยอณูชีววิทยาเป็นอย่างมาก
เฉินชางจับมือ เอ่ยว่า “สวัสดีครับ ผมคือเฉินชาง”
พอได้ยินชื่อเฉินชาง อวี๋ซวงหย่งอดถอนหายใจไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน อันที่จริงถ้อยคำที่ผมกล่าวไปเมื่อสักครู่ระคายหูไปสักหน่อย”
“แต่ว่า ผมไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ใครเลย”
“ผมแค่บอกเล่าความจริงเท่านั้น!”
“อย่าว่าแต่คุณที่อยากจ้างเลย ผมก็อยาก! แต่ผมมีเงินไหมล่ะ”
“ไม่มี! อย่าว่าแต่หลายร้อยล้านเลย ต่อให้ผมขายบ้าน ขายโครงการขายสิทธิบัตรแล้วก็ยังระดมเงินได้แค่ไม่กี่สิบล้าน”
กล่าวมาถึงตรงนี้ อวี๋ซวงหย่งยิ้มเยาะตัวเอง “ในอนาคตถ้าคุณจ้างไหว คุณจ้างผมด้วยได้ไหม!”
[ติ๊ง! ยินดีด้วย กระตุ้นภารกิจก่อตั้งทีมวิจัยโรคพาร์กิน
