ไปอย่างเห็นได้ชัด
เฉินชางลุกขึ้นยืน มองอวี๋ซวงหย่งและจางมู่
“ศาสตราจารย์จาง คุณไปบอกทุกคนเถอะครับ อันที่จริงในประเทศ….ก็มีสถานที่ยอดเยี่ยมสำหรับทำวิจัยเหมือนกัน”
“ผมอยากให้คุณพยายามซื้อเวลาให้ผมหนึ่งอาทิตย์ พอถึงเวลา ผมจะมอบคำตอบให้ทุกคนครับ!”
พูดจบ เฉินชางยืดตัวเดินออกไปด้านนอกโดยไม่หันกลับมาอีก
อวี๋ซวงหย่งตะโกนเสียงดัง “ศาสตราจารย์เฉิน ผมจะรอคุณมาเลี้ยงพวกเรานะ!”
เฉินชางยิ้มมุมปากนิดๆ
“แน่นอนครับ!”
ฉีข่ายและหยางหลานรีบตามหลังเขาออกมา
พวกเขามองเฉินชางที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
รูปร่างที่ถึงขั้นดูค่อนข้างผอมบางไปหน่อย
ใช่แล้ว!
ด้วยสภาพแวดล้อมด้านการวิจัย คิดจะผลักดันสร้าง ‘ความยุติธรรมสำหรับการวิจัยในอุดมคติ’ เป็นเรื่องที่เหนือบ่ากว่าแรงจริงๆ
หยางหลานมองเฉินชาง จู่ๆ ก็ค่อนข้างเศร้าใจขึ้นมา
คนหนุ่มแบบนี้กลับก้าวนำอยู่ด้านหน้าตาแก่อย่างพวกเขา
โดยอาศัยความฮึกเหิมในจิตใจ อาศัยความมุ่งมั่นไร้พะวงและอาศัยจิตใจบริสุทธิ์ของวัยนี้
ภายใต้แสงไฟในโถงทางเดิน แสงไฟตามทางส่องกระทบร่างเฉินชาง เงาขยายยืดยาว
หยางหลานสบตากับฉีข่าย ทั้งสองพยักหน้าให้กัน รีบสาวเท้าไล่ตามไป
การไล่ตามครั้งนี้ ไม่รู้ต้องตามอีกกี่ปี!
แต่พวกเขากลับ
