รู้สึกว่าคุ้มค่าแล้ว
อวี๋ซวงหย่งที่เฝ้ามองทั้งสามจากไปผ่านบานหน้าต่าง หันไปมองจางมู่พลางเอ่ยว่า “ผมอยากรู้นัก เวลาแค่อาทิตย์เดียวจะทำอะไรได้”
“เหล่าจาง นายคิดว่าเขาจะทำได้ไหม”
จางมู่เงียบงัน เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แต่เขากำลังใคร่ครวญอยู่
ว่ากันตามจริง ความมุ่งมั่นที่ได้เห็นจากตัวเฉินชางชวนให้คนหลงใหลมากจริงๆ
สิ่งที่เขาคิดในขณะนี้ไม่ใช่ว่าจะทำอย่างไรหากเฉินชางทำได้
เขากำลังคิดว่าหากเฉินชางทำไม่ได้ เขาจะตอบตกลงดีไหม
ถึงอย่างไร…
มันง่ายขนาดนั้นเสียที่ไหน!
เงินทุนที่ต้องการไม่ใช่แค่หมื่นสองหมื่น นี่คือเงินทุนหลักร้อยล้าน
ต่อให้ไม่จำเป็นต้องคิดค่าจ้างทันที ไม่จำเป็นต้องชำระค่าใช้จ่ายรายปีในงวดเดียว แต่อย่างน้อยก็ต้องมีสถานที่สำหรับทำวิจัยไม่ใช่หรือ
จะหาสถานที่แบบนี้ได้จากที่ไหนล่ะ!
ลำพังแค่ปัจจัยพื้นฐานก็คาดว่าต้องใช้เงินหลายร้อยล้านแล้ว!
พอคิดมาถึงตรงนี้ จางมู่ถอนหายใจออกมา
บ่นในใจว่า ‘ประเทศชาติเอ๋ย เมื่อไหรท่านถึงจะผงาดแข็งแกร่งอย่างแท้จริง’
อวี๋ซวงหย่งมองจางมู่ “ทำไมไม่พูดล่ะ”
จางมู่ยิ้มให้ “เขาจะทำได้ไหมก็เรื่องของเขา ฉันจะไปหรือไม่ไป มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกันเลย”
