ตื่นนอน เฉินชางพบว่าเหล่าฉินทำมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ฉินเยว่หาว “พ่อคะตื่นเช้าจัง! แม่หนูล่ะคะ” เหล่าฉินยิ้มเจื่อน “เมื่อคืนแม่ของลูกนอนไม่หลับนะ เห็นพวกลูกกลับมาเลยดีใจเกินไปจนนอนไม่หลับ เพิ่งจะหลับไปช่วงใกล้สว่าง!”
ฉินเยว่ร้องอ้อคำหนึ่งไม่สงสัยอย่างอื่นอีก ช่วงเช้าเฉินชางกับฉินเยว่ไปที่โรงพยาบาลอันดับสองด้วยกันก่อนรอบหนึ่ง ช่วงนี้ทุกคนเริ่มยุ่งกับการย้ายไปยังอาคารใหม่ พอเห็นเฉินชางกับฉินเยว่มาทุกคนย่อมดีใจอย่างยิ่ง ที่แผนกไม่ยุ่งเท่าไร ฉางลี่น่าเห็นทั้งสองมาแล้วก็หัวเราะแบบแปลกๆ โผเข้ามาหาฉินเยว่! “เยวเยว มาๆ ให้ฉันลูบที ป่องขึ้นบ้างหรือยัง!”
ฉินเยว่มีสีหน้างุนงงทันที “ป่องบ้าอะไร” ฉางลี่น่าลูบหน้าท้อง “หลานชายคนโตของฉันยังไม่มาเหรอ” ฉินเยว่กลอกตาใส่ทีหนึ่ง ฉางลี่น่ายิ้มพลางเอ่ยกระเซ้า “พี่ชาง คุณมีน้ำยาไหมเนี่ย” เฉินชางก็ไม่ถือสากับคำหยอกล้อเอ่ยยิ้มๆ “ฉันกำลังคัดเลือก DNA ที่ยอดเยี่ยมอยู่น่ะ!”
หวังเซียนได้ยินก็รีบเดินกระวีกระวาดออกมาฟาดสะโพกเฉินชางทีหนึ่ง แถมยังบีบอีกทีด้วย! เฉินชางหน้าบึ้ง “ไอ้เวร เชื่อไหมว่าฉันส่งนายไปอยู่ห้องเวชระเบียนได้นะ!” ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาทันที วันนี้เฉินชางได้เจอสือน่าแล้ว พูดกันตามตรงแทบจำไม่ได้เลย! เธอแต่งเนื้อแต่งตัวทำผมมาด้วย มีเมคอัพบนหน้า สวยมาก
ตอนนี้เฉินปิงเชิงยุ่งมาก ปัจจุบันเขาอยู่ทีมเดียวกับหวังทง มีผ่าตัดเยอะมาก พอเห็นเฉินชางมาดวงตาเขาเป
