ล่งประกายเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ใครใช้ให้พวกเธอรังแกฉันกัน เห็นไหมว่าที่พึ่งของฉันกลับมาแล้ว!” สือน่าพลันแย้มยิ้มเอ่ยว่า “คุณถามฉินเยว่ดูสิว่าตอนอยู่บ้านใครต้องฟังใคร”
ทุกคนหัวเราะกันอีกครั้ง สือน่าสดใสขึ้นมาก วันนี้เฉินชางไม่ได้มาเพื่อระลึกความหลังเท่านั้น แต่ถือโอกาสมาเยี่ยมทุกคนด้วย แผนกฉุกเฉินยังคงยุ่งมาก ผ่านไปครู่เดียวทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานแล้ว อย่าว่าแต่เฉินชางมาเยี่ยมเลย ต่อให้พ่อแม่แท้ๆ มาหาก็หยุดดูแลไม่ได้ ระหว่างที่เฉินชางคิดๆ อยู่ก็มาถึงห้องทำงานของเลขานุการถานลี่กั้วแล้ว
ฉินเสี่ยวยวนกำชับให้เฉินชางเข้ามาเยี่ยมและพูดคุยกับถานลี่กั้วสักหน่อย หลังจากเฉินชางกลับมา ย่อมขาดความช่วยเหลือของถานลี่กั้วไปไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ยังอยู่ระหว่างพิจารณาผู้อำนวยการคนใหม่ ถานลี่กั้วเป็นที่พึ่งให้เฉินชางได้เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ การมาของเฉินชางสร้างความแปลกใจให้ถานลี่กั้วพอสมควร เขาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ชงชาให้ด้วยตัวเอง ทั้งสองพูดคุยคร่าวๆ แต่ก็ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก
เวลา 11:00 น. เฉินชางขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลตงตาสาขาที่หนึ่ง ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันในห้องประชุมเป็นจำนวนมาก ล้วนมาเพื่อฟังเฉินชางบรรยายวิดีโอผ่าตัดเมื่อวานนี้ เฉินชางบรรยายละเอียดมาก บรรยายอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง ปริมาณข้อมูลมหาศาล ทุกคนฟังอย่างได้อรรถรส ดื่มด่ำไม่รู้จบ
เวลานี้เฉินชางเดินเข้าไปหากงไตเจิน นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานดูเ
