ด
โอ้… ฉันสร้างหนูทดลองพาร์กินสันแบบจำแนกอาการเดี่ยวได้งั้นเหรอ พอคิดมาถึงตรงนี้ลมหายใจฉีข่ายก็ถี่กระชั้นขึ้นมา เขาจ้องมองหนูที่งดงามอ่อนหวานน่ารักและใจกว้างเหล่านี้ ดวงตาเปล่งประกาย! ฉันเก่งขนาดนี้เชียวเหรอ ทำไมฉันไม่รู้ตัวเลยล่ะ ไม่ใช่แค่เหล่าฉีที่ดีใจมากขนาดนี้ ทุกคนในห้องล้วนตื่นเต้นกันมาก พวกนักศึกษาก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน ถึงอย่างไรนี่ก็นับเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งอย่างแน่นอน
หนูทดลองพาร์กินสันชนิดจำแนกอาการเดี่ยว ในที่สุดก็มีความคืบหน้าไปอีกขั้นแล้ว! ทุกคนเอ่ยยกย่องชื่นชมอีกครั้ง! “อาจารย์ คุณทำได้อย่างไรกันครับ” “ดูสิคะ นี่คือความก้าวหน้าที่ยอดเยี่ยมมาก!” “ผมกล้ารับประกันเลย ถ้าอาจารย์วิจัยติดตามเรื่องนี้ต่อ ปีนี้ต้องคว้าสามรางวัลใหญ่ได้ไม่มีปัญหาแน่ครับ” “เห็นด้วยอาจารย์ครับ อาจารย์สุดยอดเหลือเกิน!” คำเยินยอจากพวกลูกศิษย์ในครั้งนี้ทำให้เหล่าฉีรู้สึกตื้นตันจริงๆ!
โอ้พระเจ้า! ฉัน… คนแซ่ฉี ในที่สุดช่วงรุ่งเรืองของชีวิตนี้ก็มาเยือนแล้วสินะ ใช่แล้ว! มีบันทึกการสร้างตัวทดลองของเมื่อวานอยู่ เขารีบลุกขึ้นมา “เสี่ยวเหอ ไปหยิบบันทึกการทดลองของฉันมาให้ที ฉันจะดูขั้นตอนการสร้างของเมื่อวาน!” อยู่ๆ ฉีข่ายก็นึกไม่ออกเลยว่าเมื่อวานตนทำอะไรไปบ้าง! ต้องเป็นเพราะตนอายุมากขึ้นแน่ๆ พอตื่นเต้นขึ้นมาก็ลืมไปหมด!
แต่ในเวลานี้เอง อยู่ๆ ลูกศิษย์คนหนึ่งของฉีข่ายก็เอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์… เรื่องนี้… เรื่องนี
