้ดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปครับ!”ฉีข่ายผงะไปทันที “เข้าใจผิดอะไร”ลูกศิษย์คนนั้นยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “อาจารย์ครับ หนูกลุ่มนี้ดูเหมือนจะเป็นหนูทดลองของศาสตราจารย์เฉิน… ของอาจารย์อยู่ถัดกันไป… เมื่อกี้เสี่ยวจางตรวจผิดกลุ่มครับ”เสี่ยวจางได้ยินก็รีบเอ่ยว่า “นี่ของอาจารย์ไม่ใช่เหรอ”นักศึกษาคนนั้นกระแอมเล็กน้อย “อาจารย์ครับ คุณลืมเหรอครับว่าเมื่อวานคุณขอเปลี่ยนกับศาสตราจารย์เฉินเอง”
ทันใดนั้น! ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด ฉีข่ายมองหนูทดลองกลุ่มข้างๆ ที่ประสบความสำเร็จด้วยอาการที่แตกต่างกันไป บางตัวก็มีอาการสั่น บางตัวก็เคลื่อนไหวเชื่องชา บางตัวกล้ามเนื้อหดเกร็ง และมีบางตัวที่เดินไม่มั่นคง เดินทีล้มที… ฉากนี้ดูผสมกลมกลืนกันมาก… ฉีข่ายเห็นก็อ้าปากค้างพูดไม่ออกอยู่นาน บรรดาลูกศิษย์รอบข้างก็ตะลึงกันหมด
พวกเขาส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วนไม่รู้ว่าควรปลอบอย่างไรดี ฉีข่ายถอนหายใจ ยุคทองของชีวิตตนดำเนินอยู่ไม่ถึงสิบนาทีก็พังทลายไป ตอนนี้เสี่ยวเหอนำบันทึกการทดลองของผู้เป็นอาจารย์มาให้ “อาจารย์ นี่บันทึกการทดลองของคุณครับ!” ดวงตาเหล่าฉีเปี่ยมด้วยอารมณ์คับข้องอดสู “ไม่เอา ไม่ดูแล้ว!” แบบนี้มันรังแกกันเกินไปแล้ว มันใช่เรื่องง่ายสำหรับฉันเหรอ!
พอคิดมาถึงตรงนี้ อยู่ๆ ฉีข่ายก็ยอมรับความจริงได้มากขึ้น! ใช่… ฉันก็คิดอยู่ว่าตัวเองจะเก่งขนาดนี้เสียที่ไหน! ถึงจะรู้สึกแย่ที่ตนเป็นคนไม่ได้เรื่อง แต่การยอมรับความจริ
