งเป็นเรื่องดีที่สุด แต่ว่า! อยู่ๆ ฉีข่ายก็เบิกตากว้างมองกลุ่มหนูทดลองที่เฉินชางสร้างสำเร็จ ตระหนักถึงบางเรื่องขึ้นมา ไม่ว่าหนูกลุ่มนี้จะถูกสร้างจากใคร แต่การสร้างหนูพาร์กินสันแบบจำแนกอาการเดี่ยวประสบความสำเร็จแล้วแน่นอน เรื่องนี้ไร้ข้อกังขา ฉีข่ายพลันย้อนนึกถึงประโยคที่เฉินชางพูดเมื่อวานก่อนจะกลับบ้านไป
“ผู้อำนวยการฉี คุณดูหนูพวกนี้ของผมไว้นะครับ พวกมันอาจจะมีอาการสั่นขณะพักเหมือนกันหมดก็ได้ คุณเชื่อไหม”
ตอนนี้คำถามนั้นก้องสะท้อนอยู่ในหัวฉีข่ายไม่หยุด! สลัดทิ้งไม่ได้อยู่พักใหญ่! แบบนี้ก็เก่งเกินไปแล้วมั้ง ทุกอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เป็นความสามารถล้วนๆ! พอคิดมาถึงจุดนี้ ฉีข่ายพลันรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง ตนทำงานสร้างตัวทดลองมาครึ่งชีวิตแล้ว อุดมประสบการณ์สร้างสัตว์ทดลอง แต่เจ้าเฉินชางล่ะ เพิ่งจะเรียนการสร้างตัวทดลองได้ไม่กี่วัน แต่ไปๆ มาๆ ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็สร้างหนูทดลองพาร์กินสันแบบจำแนกอาการเดี่ยวที่มีระดับความยากทางชั้นเชิงเทคนิคและขั้นเชิงทางวิทยาศาสตร์สูงขนาดนี้ได้แล้ว จะเก่งเกินไปแล้วมั้ง
ยิ่งคิดฉีข่ายก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉินชางคือสัตว์ประหลาด นี่… อาจจะเป็นสาเหตุที่รัฐมนตรีเลี่ยวรุนฟางสั่งให้ตนร่วมมือกับเฉินชางอย่างเต็มกำลัง แถมยังทุ่มทุนแบบไม่เสียดาย! พอคิดมาถึงตรงนี้ฉีข่ายสะเทือนใจอย่างยิ่ง ตอนนี้เองมีเสียงผู้ชายแว่วมาจากด้านหลังทุกคน “ผู้อำนวยการฉี หนูทดลองที่พวกเราวิจัยก
