ันเมื่อวานได้ผลสรุปแล้วใช่ไหมครับ” ทุกคนหันมองตามเสียง เห็นเฉินชางเดินเอื่อยๆ เข้ามา
“อรุณสวัสดิ์ครับ ศาสตราจารย์เฉิน!”ตอนนี้ทุกคนล้วนสยบต่อเฉินชางแล้ว ถึงอย่างไรก็ยังไม่มีใครในโลกที่สร้างหนูทดลองจำแนกอาการเดี่ยวแบบนี้ได้! แต่ศาสตราจารย์เฉินกลับทำได้ ทว่าพอฟังจากคำพูดของศาสตราจารย์เฉินแล้ว นี่คือผลงานร่วมระหว่างอาจารย์กับศาสตราจารย์เฉินงั้นเหรอ เฉินชางเดินเข้ามาพอเห็นฉีข่ายก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผู้อำนวยการฉี ความทุ่มเทของพวกเราเป็นอย่างไรบ้างครับ สำเร็จไหม”
ฉีข่ายได้ยินคำพูดเฉินชางก็ตื้นตันใจอย่างยิ่ง ชายหนุ่มคนนี้ให้เกียรติตนมากจริงๆ! พูดออกมาเองว่าเป็นงานวิจัยร่วมของตนกับเขา! แบบนี้เห็นได้ชัดว่าอยากแบ่งอานิสงส์ให้ตนด้วย! ฉีข่ายรีบตอบว่า “สำเร็จแล้ว! ศาสตราจารย์เฉิน มีหนูทั้งหมดสามสิบตัว ตายไปสามตัว ดัดแปลงสำเร็จยี่สิบเจ็ดตัว ทุกตัวมีอาการสั่นขณะพักอย่างเดียว! สำเร็จแล้ว! คุณทำสำเร็จแล้ว!”
เฉินชางยิ้มให้ “พวกเราทำสำเร็จครับ!” เหล่าฉีหน้าแดงไม่พูดอะไร แต่สายตาที่ลูกศิษย์รอบข้างมองมายังตน ทำให้เหล่าฉีรู้สึกพอใจมาก นี่ก็เป็นยุคทองในชีวิตของตนเช่นกัน แต่เขาทราบแก่ใจดีว่าอัจฉริยะตัวจริงคือศาสตราจารย์เฉิน! ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ยอดเยี่ยมแค่ในด้านทักษะเท่านั้น แต่นิสัยใจคอก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน
