็นสภาพของเขาในตอนนี้ เฉินชางตะลึงงันอยู่กับที่ทันที!
เขามองโจวหงกวงที่ค่อนข้างหมดอาลัยตายอยาก ไม่รู้เลยว่าควรจะปลอบอย่างไรดี
สำหรับศัลยแพทย์คนหนึ่ง การเป็นโรคพาร์กินสันก็เท่ากับฝังกลบเส้นทางอาชีพและอนาคตทันที!
สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์อะไรกัน
เหลวไหล!
ไร้สาระ!
โจวหงกวงนั่งอยู่บนพื้น มีขวดเหล้าอยู่ด้านข้าง มีทั้งเหล้าขาว เหล้าแดง
ผมเปียกชื้นลีบติดหนังศีรษะ สภาพเหมือนชายวัยกลางคนอนาถาคนหนึ่ง
ณ ท้องถนนที่รุ่งเรืองที่สุดของเมืองหลวงแห่งนี้ มีผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมปลูกถ่ายตับหนหนึ่งที่ดูมีอนาคตที่สุดในประเทศและความฝันอันว่างเปล่า
ไม่มีสิ่งใดทำให้คนเสียใจได้มากกว่าฝันสลายแล้ว!
และไม่มีสิ่งใดทำให้คนเสียศูนย์ได้มากกว่าการที่สูญเสียความหวังไป
โจวหงกวงนั่งบนขั้นบันได มองสองเท้าที่ก้าวมาหยุดข้างกายตน รองเท้าหนังที่คุ้นตา กลิ่นอายที่คุ้นเคย คนที่คุ้นเคยกลับทำให้…เขาไม่กล้าเงยหน้ามองศาสตราจารย์เฉิน
จบสิ้นแล้ว!
ทุกอย่างจบเห่แล้ว!
ความฝันอะไร
อนาคตอะไร
เฮอะๆ ตอนนี้ก็เป็นแค่ความฝันอันเลื่อนลอยเท่านั้น!
โจวหงกวงคิดว่าสวรรค์ช่างเล่นตลกกับเขาเสียจริง
เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าตนมีโอกาส!
เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าฉันทำได้
ทำไม
