ด้ดีก็มีแค่เฉินชางเท่านั้น!
ส่วนผู้อำนวยการโจวหงกวงย่อมเป็นอันดับต้นๆ ในวงการ!
เหอจื้อเชียนเล่าต่อ “ผลคือในช่วงสำคัญที่สุด ผู้อำนวยการโจวเตรียมเย็บเชื่อม จู่ๆ มือเขาก็เริ่มสั่น เวลานั้นผู้อำนวยการโจวตกใจมาก!”
“โชคดีที่เขาตัดสินใจเด็ดขาด รีบชักมือออกมา ระงับการผ่าตัดของตัวเอง จึงไม่สร้างความเสียหายต่อตับ!”
“แต่ว่า… เวลานั้นผู้อำนวยการโจวหน้าเขียวไปหมดแล้ว!”
“ตอนนั้นผู้อำนวยการโจวคิดว่าเป็นเพียเหตุสุดวิสัย แต่ว่า… ในเวลาต่อมา อาการมือสั่นของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ”
“อีกเรื่องที่สำคัญมากคือตอนเข้าผ่าตัดเคสนั้น มีคนเห็นหลายคน แต่ว่า… ทุกคนเก็บเงียบไว้ ผู้อำนวยการโจวได้รับความนับถือจากคนในแผนกมาก ดังนั้นเรื่องนี้จึงยังไม่แพร่กระจายออกไป”
“แต่ว่า… ฉันเดาว่าคงยืดเวลาได้อีกไม่นานนัก ไม่ช้าก็เร็วคงมีคนรู้เข้า!”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ เฉินชางเงียบอยู่นานถึงได้เอ่ยขึ้นว่า “เคยคิดบ้างไหมว่าอาจจะวินิจฉัยผิด ถึงยังไง…ก็ไม่ใช่แค่โรคพาร์กินสันที่ทำให้เกิดอาการมือสั่นได้!”
เหอจื้อเชียนส่ายหน้า “ฉันได้ยินว่า…ตรวจสอบแล้ว น่าจะไม่ผิดพลาดหรอก!”
พอได้ยินประโยคนี้ ทั้งสองต่างเงียบไป
น้ำจากก๊อกไหลผ่านมือเฉินชางลงสู่
