สวีก็ซื้อมายี่สิบกว่าปีแล้ว
ลูกสะใภ้ของพี่สาวคลอดลูก เหล่าสวีก็ติดต่อหัวหน้าหวงชิวอิงให้ตลอด
เหล่าสวีไม่วางท่า
ปกติซื้อผักก็คีบแตะสวมกางเกงขาสั้นพูดคุยเข้ากับทุกคนได้ดี
เหล่าสวีได้ยินดังนั้นก็รีบยิ้มบอก
“พี่หลิวพี่ยอย่าพูดมั่วๆ สิ ใครเอาเปรียบพี่กัน ถ้าสามีพี่หลิวได้ยิน
พรุ่งนี้ผมมาซื้อผักเขาต้องเพิ่มราคาผมแหง!”
ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ
หลังกลับมาถึงบ้านเหล่าสวีทำอาหารเสร็จภรรยาก็กลับมาพอดี
จ้าวตั้นเยี่ยนเห็นดังนั้นก็ให้เหล่าสวีหนึ่งรอยหยวนอย่างรู้งาน
นี่ทำให้เหล่าสวีดีใจอยู่นานมาก จนกระทั่งตอนที่ทั้งสองใกล้นอนหลับ
จ้าวตั้นเยี่ยนก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“เหล่าสวีฉันได้ยินว่าคุณถูกเสนอชื่อให้เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์
ฉันเห็นประกาศในโรงพยาบาลแล้วนะ”
จำต้องพูดว่าสามีภรรยาคู่นี้ต่างเป็นคนไม่คิดมาก
เรื่องดีๆแบบนี้ถ้าคนอื่นรู้เข้าจะต้องเพิ่มมื้อพิเศษอย่างตื่นเต้นแน่นอน
ตอนนี้นอนอยู่ครึ่งค่อนวันจึงเพิ่งนึกได้
สวีจื่อหมิงกลอกตา
“เฮ้อ คุณอย่ากวนผมเลย พรุ่งนี้ยังต้องเข้างาน ก็แค่เสนอชื่อไม่ใช่เหรอ เป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันเชียว”
จ้าวตั้นเยี่ยนพยักหน้า
“ก็จริง ยังไงซะคุณก็ไม่ได้รับเลือกหรอก”
พลิกตัวหนึ่งทีทั้งสองคนก็หลับไปจริงๆ
แต่…เฉินชางกลับนอนไม่หลับแล้ว ในหัวคิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา
เจ้าสวีจื่อหมิงนี่ทำไมยังไม่มาหาตัวเองอีก หรือว่ามั่นใจเต็มเปี่ยม
หรือว่า…เจ้าหมอนี่ไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย
ว่ากันตา
