าศาสตร์ครั้งนี้เป็นของโรงพยาบาลจีนตะวันตก
คุณ…เก้าในสิบก็แค่ถูกเสนอชื่อไปร่วมการเลือกกับคนเขาก็พอ”
“พอๆคุณอย่าคิดให้เปลืองเซลล์สมองเลย”
“พูดเหมือนคุณเป็นคนถูกเสนอชื่ออย่างงั้นแหละ”
สวีจื่อหมิงถูกหวังทงพูดจนหน้าแดง เขาโต้แย้งอย่างไม่พอใจ
“ถ้า…ถ้าผมได้รับเลือกละมันต้องมีโอกาสสิน่า!”
แต่…การโต้แย้งนี้ไร้ผล แม้แต่ตัวเขาก็ไม่เชื่อนับประสาอะไรกับหวังทง
หวังทงหลุดหัวเราะ
“พอเลยคุณทำเรื่องที่ควรทำเถอะ ถ้าคุณได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์จริงๆ
ผม…ผมจะเปิดคลังไวน์คุณมาเลือกไปได้เลยสามขวด”
สวีจื่อหมิงได้ยินก็ตื่นเต้นแล้ว!
เจ้าหมอนี่เป็นคนโลภมาก
คลังไวน์ของหวังทงทำเขาน้ำลายสอมานานแล้ว
แต่นึกถึงความยากของสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์เขาก็ส่ายหน้ายิ้มเยาะ
“กับอีแค่ไวน์นั้นผมสนที่ไหน! ผมเลิกเหล้าแล้ว”
พูดจบเขาก็วางสาย
เมื่อถึงตอนบ่ายสวีจื่อหมิงนึกถึงเรื่องนี้ก็ยังคงลังเลอยู่บ้าง
แต่เหล่าสวีเป็นคนไม่คิดมาก
ผ่าตัดเสร็จเคสหนึ่งก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว!
เช้าของวันหยุดที่หาได้ยากเขากลับบ้านแต่เช้า
ตอนที่ผ่านตลาดของกินก็ตัดสินใจจะให้รางวัลตัวเองด้วยของกิน
จึงซื้อปลาหลีฮื้อหนึ่งตัว แล้วก็ถือโอกาสซื้อผักสดแข่งเชาวน์ปัญญากับความกล้ากับแม่ค้าจนได้ตั้งโอ๋สองกำ
แม่ค้าร้านขายผักเป็นคนตะวันออกเฉียงเหนือเธออดค่อนแคะไม่ได้
“เหล่าสวีคุณนี่นะ…ต่อราคาเกินไปแล้วนะ! เอาเปรียบฉันอีกแล้ว!”
พี่สาวขายผักที่นี่มายี่สิบปีแล้วเหล่า
