พื้นที่ห้องมีขนาดกว้างขวาง จับคู่สีได้ผ่อนคลายมากไม่อึดอัดเลย สีสันรอบข้างล้วนเป็นสีที่ทำให้คนผ่อนคลายและสบายใจ เสียงกังวานแว่วข้างหูทำให้คนอดอยากหลับตาลงไม่ได้ เฉินชางอดชมไม่ได้ “เป็นที่ที่ดี!”
ฉินเยว่ก็เพิ่งมาเป็นครั้งแรก เธอค่อนข้างแปลกใจเช่นกัน “ใช่แล้ว ถ้ารู้แต่แรกคงมาตั้งนานแล้ว ได้ทำงานที่นี่… ต้องเพลินแน่นอน!”
ไม่นานนักประตูห้องเปิดออก ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากในห้อง สวมชุดภูมิฐาน มีรอยยิ้มสดใส รองเท้าหนังมันปลาบ ทำให้คนรู้สึกได้ถึงความสูงศักดิ์ และในเวลาเดียวกันก็มีผู้หญิงวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งที่แต่งตัว… สบายๆ อย่างยิ่งยืนอยู่ตรงประตู สวมเสื้อผ้าหลวมๆ ชวนให้คนรู้สึกผ่อนคลาย
“หมอเจียง ลาแล้วนะครับ สัปดาห์หน้าผมจะมาใหม่”“กลับดีๆ นะคะ ลากันตรงนี้ค่ะ”
หลังจากรอจนฝ่ายชายเดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว ฝ่ายหญิงถึงได้หันกลับมา เธอมุ่นคิ้วนิดๆ ดูเหมือนจะค่อนข้างปวดหัว แต่วินาทีที่หันกลับมาเห็นฉินเยว่เข้า เธอพลันยิ้มออกมา “เยว่เยว่มาแล้วเหรอ!”
“สวัสดีค่ะรุ่นพี่เจียง!” ฉินเยว่ยิ้มแล้วเข้าไปจับมือเธอ “นี่เฉินชาง สามีฉันค่ะ! นี่คือรุ่นพี่เจียงของฉัน ชื่อเจียงหนาน”
เฉินชางผงะไปเล็กน้อย ที่แท้ก็ชื่อเจียงหนานนี่เอง เจียงหนานอายุสามสิบกว่า มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่สาววัยรุ่นแล้ว มีบุคลิกที่บอกไม่ถูกแต่ให้ความรู้สึกสบายใจมากจริงๆ ใช่แล้ว! ให้ความรู้สึกเหมือนผ่านเรื่องราวมาอย่างโชกโชน แต่ว่าความรู้สึกนี้ไ
