อนนี้เขาสายตาสั้นเท่าไรแล้วครับ”
หลิวซวิ่นอดจิ๊ปากไม่ได้“เฮ้อ… คุณพูดถึงเรื่องนี้ผมก็เป็นห่วงขึ้นมาเลย ภรรยาผมมักจะให้ลูกอ่านหนังสือเยอะๆ เรียนเยอะๆผมอยากให้เขาออกไปเล่นพักสายตาบ้าง ตอนนี้เพิ่งจะเก้าขวบ สายตาก็สั้นแปดร้อยแล้ว!ต่อไปจะทำอย่างไร! ผมกับภรรยาสายตาดีทั้งคู่ ไม่ได้สายตาสั้นจากกรรมพันธุ์แค่หลายปีมานี้สายตาของเขาสั้นลงอย่างรวดเร็ว”
เหมียวหย่งเจินได้ยินแบบนี้ก็อดพูดไม่ได้“ไม่พยายามตอนนี้จะพยายามตอนไหน สายตาคุณดีแต่เงินเดือนแค่เดือนละเจ็ดพันหยวน!”
หลิวซวิ่นได้ยินเหมียวหย่งเจินพูดแบบนี้ก็อดโกรธไม่ได้เฉินชางกลับรีบปลอบใจ “เอาเถอะครับ อย่าทะเลาะกันเลย ที่นี่โรงพยาบาล ดึกดื่นแบบนี้ทุกคนพักผ่อนกันอยู่”
ตอนนี้เฉินชางกลับยิ่งสงสัยเกี่ยวกับสถานการณ์ของเด็กชาย“ไปใส่ท่อปัสสาวะให้หลิวเหว่ยเจ๋อ และบันทึกปริมาณสารน้ำเข้าออกร่างกาย จากนั้นนัดเอ็มอาร์ไอกะโหลกศีรษะ”
