ามจริงที่ว่าโรงพยาบาลอันดับสองให้โอกาสเฉินชาง และโอกาสนี้สำคัญมาก!
เติ้งเกาหย่วนได้ยินคำพูดของเฉินชางแล้วอึ้งไป ก่อนจะเผยรอยยิ้ม“ครับ ดีมาก ผมเคยมีโอกาสได้คุยกับพี่อิน เขาเป็นคนดีมาก ความจริงคิดดูดีๆ แล้วผมก็น่าจะนับว่าเป็นอาคุณได้ แต่อีกสองสามวันเขาก็จะย้ายแล้วถึงตอนนั้นถ้าเจอปัญหาอะไรก็โทรหาผมนะครับ ขอเพียงแค่คุณทำงานให้ดี ไม่ว่าใครเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ไม่ต้องกังวล มีเรื่องอะไรโทรหาระดับมณฑลได้เลย ถ้ายังแก้ไขปัญหาให้ไม่ได้ก็โทรหากระทรวงสาธารณสุข”
คำพูดของเติ้งเกาหย่วนนิ่งมาก แต่กลับมีความเด็ดเดี่ยว และเขาก็ทำได้อย่างที่พูดจริงๆ!รองรัฐมนตรีที่อายุเพียงห้าสิบกว่าปี ทั้งประเทศจะมีสักกี่คน
เฉินชางยิ้ม “เลขาเติ้ง ผมเป็นแค่หัวหน้าแผนกคนหนึ่ง คงไม่มีอะไรต้องรบกวนคุณหรอกครับ”
เติ้งเกาหย่วนยิ้ม“ตำแหน่งหัวหน้าของคุณ… สำคัญยิ่งกว่าหัวหน้าของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนเสียอีก คุณแค่ไม่ได้เห็นการคัดเลือกผู้อำนวยการของโรงพยาบาลพวกคุณในวันนี้ วุ่นวายจนเรื่องถึงหัวหน้าเสี่ยวแล้ว”
เฉินชางอึ้งไปทันที
ตอนที่ทั้งสองกำลังคุยกันเรื่อยเปื่อย หมอแผนกรังสีวิทยาเหงื่อท่วมหน้าผากเขาสาบานว่าเขาไม่เคยเห็นถุงน้ำในสมองที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน!
เขาเห็นขนาดแล้วตกใจมาก พูดตามตรงเป็นหมอแผนกรังสีวิทยามาสิบสองปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเนื้องอกที่ใหญ่ขนาดนี้เขามองชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงในอีกฝั่งของกระจกแล้วสงสา
