ม่พอใจ จึงไม่ได้ยกขึ้นมาพูด
“อืม ข้าได้ยินแล้ว!” ในใจเย่อวี๋หรานเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ นางทั้งตกใจระคนสุขใจ
นางต้องการให้อนาคตกับจูชี แต่แผนที่ดีที่สุดคือการสอบถงซื่อ คาดไม่ถึงว่าคนจะมุมานะขนาดนี้จนทำให้เขาสอบเป็นซิ่วไฉกลับมาได้!
เด็กคนนี้ช่าง…
เหวินเหรินซานพาเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งมาตีฆ้องตีกลองนำความสุขมา สุดท้ายก็มาถึงประตูบ้านสกุลจู
ครั้นเข้าประตูไปก็แสดงความยินดี อ่านคำมงคลของทางการอยู่หลายประโยค
หลี่ซื่อนั้นมีไหวพริบ นางหยิบซองแดงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเพิ่มความหนาเป็นสองเท่า แล้วยัดส่งให้เจ้าหน้าที่ที่ลำบากเหล่านี้โดยตรง
เย่อวี๋หรานไม่จำเป็นต้องพูด หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อก็ล้วนรีบมาเตรียมน้ำดื่มน้ำชามาต้อนรับเจ้าหน้าที่อย่างดี
แม้แต่เพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวาก็ยังรีบหยิบจับข้าวของช่วยต้อนรับขับสู้
ในลานบ้านเต็มไปด้วยความครื้นเครง
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้แต่หญิงปากสว่างที่ไม่ถูกชะตากับสกุลจูก็เป็นครั้งแรกที่รู้สึกร่วมยินดีกับคนสกุลจู
“ฮ่าฮ่าฮ่า…ได้ยินหรือไม่ เจ้าเจ็ดบ้านจูต้าเหนียงได้เป็นอั้นโฉ่วประจำอำเภอ!”
“ข้าบอกนานแล้วว่าเจ้าเจ็ดบ้านนางมองดูก็รู้ว่ามีคุณสมบัติในการเรียนหนังสือ ต้องสอบผ่านเป็นแน่ ถูกต้องอย่างที่ข้าพูดเลยใช่หรือไม่?”
“ดูสิ ยายเฒ่านั่นคงอิ่มอกอิ่มใจน่าดู เรื่องดี ๆ ล้วนเกิดกับบ้านพวกเขา”
……
แม้น้ำเสียงจะแฝงเจตนาเดิมอย่างเลี่ยงไม่ได้ แ
